Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Stephen Hawking: Η στάση μας απέναντι στον πλούτο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο Brexit. Χρειαζόμαστε μια επανεξέταση

STEPHEN HAWKING
O Stephen Hawking, σε δοκίμιο του στην εφημερίδα Guardian, προειδοποιεί ότι το ανθρώπινο είδος θα χαθεί, αν συνεχιστεί η προ Brexit στάση των ανθρώπων για τα χρήματα και τον πλούτο.
Καλεί δε, την Μ.Βρετανία μετά την έξοδό της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναθεώρησει την αξία του χρήματος και του πλούτου, ώστε να υπάρξει ελπίδα για το μέλλον. Μάλιστα εκτιμά, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος επηρεάστηκε από τον τρόπο με τον οποίο ιεραρχεί η σύγχρονη κοινωνία τα υλικά αγαθά.
Όσο για τις συνέπειες του δημοψηφίσματος, αυτές εκτιμά ότι θα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην επιστημονική έρευνα. Όπως τονίζει ο διάσημος Βρετανός θεωρητικός φυσικός, το Brexit θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στις επιχορηγήσεις για έρευνες σε μαθητές με προβλήματα αναπηρίας.
«Έχω μιλήσει στο παρελθόν για την ανησυχία μου ότι οι περικοπές των κρατικών δαπανών στη Βρετανία θα επηρέασουν αρνητικά τις επιχορηγήσεις σε μαθητές με αναπηρία. Αυτή η χρηματική υποστήριξη με βοήθησε πολύ κατά τη διάρκεια της καριέρας μου. Στην περίπτωσή μου βέβαια, τα χρήματα όχι μόνο με βοήθησαν να κάνω την καριέρα μου, αλλά με κράτησαν κυριολεκτικά ζωντανό!», τόνισε ο Stephen Hawking στο δοκίμιο του.
Τα χρήματα όπως τόνισε, μπορούν να δώσουν την ελευθερία στα ξεχωριστά άτομα και η φτώχεια αντίθετα, να τα παγιδεύσει και να τα περιορίσει.
Ως άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία, έκανε σαφές ότι για εκείνον τα χρήματα είναι απλά ένα μέσο για να κάνει τη δουλειά του και να λειτουργήσει και ότι ποτέ δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει τους κατόχους του πλούτου που τον στήριζαν οικονομικά.

«Οι άνθρωποι πρέπει να αρχίσουν να αμφισβητούν την αξία του καθαρού πλούτου. Είναι η γνώση πιο σημαντική από τα χρήματα; Μπορεί να έχουμε πραγματικά κάτι δικό μας, ή είμαστε απλά παροδικοί θεματοφύλακες;», αναφέρει μεταξύ άλλων.
Ο Hawkings προέτρεψε την διαιρεμένη Βρετανία να αλλάξει τη γενική στάση της απέναντι στα χρήματα και έκανε λόγο για συνεργασία των πολιτών για ένα κοινό όραμα.
«Να συνεργαστούμε όλοι μας για ένα κοινό όραμα και η προσπάθεια μας αυτή μπορεί να διασφαλίσει ότι η ανθρωπότητα μπορεί να επιβιώσει. Θα πρέπει να προσαρμοστούμε, να επανεξετάσουμε και να αλλάξουμε κάποιες από τις θεμελιώδεις παραδοχές μας σχετικά με το τι εννοούμε με τον όρο πλούτου, την κατοχή πλούτου, τι είναι δικό μου και τι δικό σου. Ακριβώς όπως τα παιδιά, θα πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε».
Και καταλήγει: «Εάν αποτύχουμε, τότε οι δυνάμεις που συνέβαλαν στο Brexit, ο φθόνος και ο απομονωτισμός, που δεν κυριαρχούν μόνο στην Βρετανία αλλά σε όλο τον κόσμο, το πνεύμα του να μην μοιραζόμαστε, η αποτυχία να διαιρέσουμε τον πλούτο πιο δίκαια, τόσο εντός όσο και εκτός των εθνικών συνόρων, οι δυνάμεις αυτές λοιπόν, θα ενισχυθούν. Αν συμβεί αυτό, δεν θα ήμουν αισιόδοξος για τη μακροπρόθεσμη προοπτική του είδους μας».

Πηγή : http://www.huffingtonpost.gr/2016/07/30/diethnes-stephen-hawking_n_11279694.html

Αν υπάρχουν εξωγήινοι, γιατί δεν τους έχουμε βρει; Εξηγώντας το «Παράδοξο του Φέρμι»

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Η εξουθένωση των εργαζομένων



Η εξουθένωση, σωματική και ψυχολογική, του εργατικού δυναμικού μιας χώρας αδρανοποιεί τις αντιστάσεις του και εκμηδενίζει τις αντιδράσεις του στις επιθέσεις που δέχονται τα συμφέροντά του. Η επίτευξή της από την άρχουσα οικονομική ελίτ και το συνακόλουθο πολιτικό σύστημα που εφαρμόζει τις επιταγές της είναι πρωταρχικής σημασίας για την επικυριαρχία του νεοφιλελεύθερου μνημονιακού μοντέλου, σε μια εποχή που ο πλούτος συγκεντρώνεται και πάλι στα χέρια των πολύ λίγων. Γιατί, αν στην προηγούμενη φάση της ιστορίας του καπιταλισμού, χρειάστηκαν μερικές δεκαετίες για την ολοκλήρωση του σχεδίου αυτού, στην πρόσφατη εποχή μας κάτι τέτοιο πραγματοποιείται με ταχύτατους ρυθμούς μέσα σε διάστημα λίγων ετών και με πολύ βιαιότερο τρόπο.
Το «κόλπο» είναι απλό από μέρους της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας : στην αρχή παρέχονται όλα τα απαραίτητα υλικά και ηθικά εφόδια (εργασία, ικανοποιητικοί μισθοί, δικαιώματα κ.ά), ώστε ο εργαζόμενος να αποκτήσει μια αίσθηση υπεροχής, που μεταφράζεται σε μετατροπή του σταδιακά σε καταναλωτή. Στη συνέχεια, καλλιεργείται μια τάση πλουτισμού και απόκτησης υλικών αγαθών, ως επί το πλείστον άχρηστων ή περιττών, μέσω της διαφήμισης. Ο εργαζόμενος ταυτίζει την κοινωνική θέση του με βάση το αν ανταποκρίνεται στο κοινωνικό στάτους που έχει δημιουργηθεί κι έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές, ηλεκτρικές συσκευές, smartphones και tablets, φροντιστήρια και άλλες δραστηριότητες για τα παιδιά, η δυνατότητα γενικά να ξοδεύει χρήματα και να διασκεδάζει κτλ, κτλ.)
Η εξάρτηση από τα υλικά αγαθά και τις παροχές που απολαμβάνει σταδιακά γίνεται εμμονή και ψυχωτική κατάσταση. Και όταν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να (ξανα)μαζέψει το χρήμα από την αγορά και αρχίζει να του αφαιρεί όλα αυτά τα μέχρι πρότινος κεκτημένα προνόμια, είναι διατεθειμένος να δεχτεί μειώσεις μισθών, κατάργηση των δικαιωμάτων του, απάρνηση κάθε μορφής αντίδρασης (απεργίες, διαδηλώσεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας κ.ά) μόνο και μόνο, για να διατηρήσει τα συνεχώς περιοριζόμενα κεκτημένα του.
Η υποχώρηση του πανικόβλητου μπροστά στον κίνδυνο της μη ανταπόκρισης στο κοινωνικό στάτους που ανήκει εργαζόμενου είναι σταδιακή και συχνά ταπεινωτική. Αυτή η υποχώρηση οδηγεί στην εξουθένωση, είτε αυτή είναι σωματική, καθώς ο εργαζόμενος δέχεται να εργάζεται περισσότερο και για λιγότερα χρήματα, είτε είναι ψυχολογική, καθώς  η πιθανότητα να χάσει τα προνόμια εκείνα που θα θέσουν σε κίνδυνο τη συμμετοχή του στο κοινωνικό στάτους είναι οδυνηρή και αποκρουστική. Ζει πλέον με το άγχος και την αγωνία. 
Όλα τα παραπάνω , σε συνδυασμό με τον καταιγισμό ειδήσεων για τρομοκρατία, πραξικοπήματα και φυσικές ή οικονομικές καταστροφές δημιουργούν ένα μίγμα χειραγώγησης που εξουδετερώνουν κάθε σκέψη για αντίδραση κι επομένως για διεκδίκηση των νόμιμων και αυτονόητων δικαιωμάτων. Τα συνδικάτα, οι κατεξοχήν χώροι δημοκρατικής έκφρασης των εργατών, ακυρώνονται και χάνουν το ρόλο τους. Στην ουσία διαλύονται από την έλλειψη ενεργητικής διάθεσης για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και της αύξησης των απολαβών τους, πράγμα που είναι και ο βασικός σκοπός της ύπαρξής τους. Η προστασία από τις επιθέσεις των εργοδοτών και γενικά του καπιταλιστικού συστήματος περνά σε δεύτερη μοίρα. Μεγαλύτερη και ζωτική εντέλει σημασία αποκτά τώρα η διατήρηση, έστω και περιορισμένα, μιας κοινωνικής θέσης που θα συνεχίσει να καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τη δυνατότητα να καταναλώνει και να ανταποκρίνεται στις όποιες «υποχρεώσεις» έχει στο μεταξύ δημιουργήσει. Έχει δηλαδή μετατραπεί, χωρίς να το έχει καταλάβει σε ένα πειθήνιο όργανο, σε ένα υποχείριο της άρχουσας οικονομικής τάξης, σε ένα σκλάβο.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Η χαμένη αλληλεγγύη

 
Μια από τις βασικές ανθρωπιστικές αξίες που έπρεπε με κάθε τρόπο να χτυπηθεί, ώστε να εφαρμοστεί ευκολότερα η νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων είναι η αλληλεγγύη. Το βαθύ ανθρώπινο συναίσθημα να βοηθάμε τον άλλο, το διπλανό μας που έχει ανάγκη, να φροντίζουμε για την υγεία, την εκπαίδευσή και την εν γένει ευτυχία του. Να μην αδιαφορούμε για τις ανάγκες και τα προβλήματά του.
Αυτό έπρεπε να συμβεί, ώστε να πιστέψει ο κόσμος ότι το …κοστοβόρο κράτος πρόνοιας είναι ένα λάθος, μια πληγή που αιμορραγεί ασταμάτητα και μόνον οι ιδιώτες επιχειρηματίες και οι πολυεθνικές εταιρείες μπορούν να δώσουν λύση με το αζημίωτο, βέβαια. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, έπρεπε να στραφούν όλοι εναντίον όλων : οι δημόσιοι υπάλληλοι στο σύνολό τους να θεωρούνται παρείσακτοι, οι εκπαιδευτικοί τεμπέληδες, οι νοσηλευτές υπεραρκετοί, οι ιδιώτες κλέφτες και απατεώνες, οι δικαστές επίορκοι, οι πυροσβέστες περιττοί κ.ο.κ. Έπρεπε να απαξιωθεί καθετί δημόσιο ως διεφθαρμένο και περιττό. Έπρεπε να υιοθετήσει μια ολόκληρη κοινωνία την άποψη ότι η έννοια της αλληλεγγύης ήταν άχρηστη και το μόνο που έχει αξία είναι το άτομο, αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία, ότι το ατομικό συμφέρον είναι πάνω από το συλλογικό, ότι «δε με νοιάζουν οι άλλοι. Ας είμαι εγώ καλά και οι άλλοι ας …πεθάνουν !»
Η αποβολή του συναισθήματος της αλληλεγγύης από τον αξιακό χάρτη του σύγχρονου ανθρώπου στο δυτικό κόσμο και κυρίως του Έλληνα, που παραδοσιακά στήριζε την ιστορική πορεία και επιβίωσή του στην αλληλεγγύη, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του σύγχρονου καπιταλισμού, για να ελέγξει πλήρως την πολιτική εξουσία με σκοπό την επιβολή της κυριαρχίας του.

Η δίνη του χρέους

 
Η άποψη ότι "αφού δανειστήκαμε, πρέπει να πληρώσουμε το χρέος μας" είναι παραπλανητική και άκρως εξαπατητική. Το χρέος προέκυψε από την κακοδιαχείριση των προηγούμενων κυβερνήσεων που χάρισαν δισεκατομμύρια σε "φίλους" επιχειρηματίες, επινόησαν δεκάδες επιδόματα και συντάξεις, για να χαϊδέψουν τους ψηφοφόρους τους, δημιούργησαν έναν υπερτροφικό δημόσιο τομέα με χιλιάδες διορισμούς "από το παράθυρο" των "δικών" τους παιδιών, επέτρεψαν την ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή και απάτη στον ιδιωτικό τομέα και πολλά άλλα.
Και αφού έγιναν όλα αυτά και άλλα τόσα, τώρα μας καλούν κάποιοι (οι οποίοι μάλιστα διεκδικούν εκ νέου την εξουσία) να...πληρώσουμε το λογαριασμό. Ποιοι ; Μα, οι Έλληνες πολίτες.
Αλήθεια, ποιος μας ρώτησε αν συμφωνούσαμε να κοστίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 δέκα φορές πιο ακριβά ;
Ποιος μας ρώτησε αν συμφωνούσαμε να γίνουν δημόσια έργα με κοστολόγηση πολλαπλάσια, για να πλουτίσουν οι "κολλητοί" εργολάβοι ;
Ποιος μας ρώτησε αν συμφωνούσαμε να "επενδυθούν" και να εξανεμιστούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο ; Κανείς !
Με αντιδημοκρατικό και αυθαίρετο τρόπο, με τη συνδρομή ενός στρατού δημοσιογράφων-παπαγάλων που προπαγάνδιζαν το μοντέλο διακυβέρνησης και απέκρυπταν τα σκάνδαλα και τις απάτες των πολιτικών-φίλων των αφεντικών τους και με γελοία και χυδαία επιχειρήματα του τύπου "μαζί τα φάγαμε" ενοχοποίησαν έναν ολόκληρο λαό για την (όποια) "ευημερία" βίωσε και τον καλούν τώρα να πληρώσει το λογαριασμό που αυτοί δημιούργησαν. Τον θέλουν συνένοχο για τα εγκλήματά τους ανερυθρίαστα...
Και κάτι ακόμη : η (όποια) εξουσία έχει πάντα την πρώτη και κύρια ευθύνη για ό,τι συμβαίνει. Η αποδοχή των αποφάσεών της από τους απλούς πολίτες, που από τη φύση τους είναι επιρρεπείς στα μεγάλα λόγια και στις υποσχέσεις, δε σημάινει σε καμιά περίπτωση ότι την απαλλάσσει από τις ευθύνες της. Ο λαός συμμετείχε στο... "πάρτι" προσκεκλημένος επίσημα, αλλά χωρίς να γνωρίζει τί τον περιμένει.
Το χρέος λοιπόν, να το πληρώσουν αυτοί που παραπλάνησαν και παρέσυραν τον αδαή κόσμο σε έναν ψεύτικο και αλαζονικό τρόπο ζωής, για να εδραιώσουν την εξουσία τους με τις ψήφους των εκστασιασμένων από την "ευημερία", τη "δύναμη" και τον "πλούτο" οπαδών τους.
Κι αν δεν μπορούν να το κηρύξουν απαράδεκτο και επαχθές, τουλάχιστον ας σωπάσουν και ας εξαφανιστούν από προσώπου γης !

Από τα τραγούδια της λευτεριάς, στα σκυλάδικα της δηθενιάς | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Από τα τραγούδια της λευτεριάς, στα σκυλάδικα της δηθενιάς | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα



 

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Where to invade next

 
Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τις καλές πρακτικές που θα μπορούσε να υιοθετήσει η αμερικανική κοινωνία (και όχι μόνο) από άλλες χώρες. Με τρόπο απλό και εύληπτο μας εξηγεί γιατί είναι απαραίτητα στην οικονομία τα εργατικά δικαιώματα και οι κοινωνικές παροχές για την εύρυθμη επιχειρηματικότητα (Ιταλία, Γερμανία), γιατί η υγιεινή διατροφή είναι καθοριστική στη ζωή μας (Γαλλία), γιατί τα εκπαιδευτικά συστήματα της Φινλανδίας και της Σλοβενίας είναι άριστα, γιατί το σωφρονιστικό σύστημα στη Νορβηγία αποδίδει, γιατί η πολιτική κατά των ναρκωτικών στην Πορτογαλία έλυσε σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα, γιατί η παραδοχή των ιστορικών ευθυνών μιας χώρας είναι απαραίτητη για την ισορροπία και το μέλλον της (Γερμανία) και για ποιους λόγους οι γυναίκες (Ισλανδία, Τυνησία) θα μπορούσαν να συμβάλουν αποφασιστικά στην ευημερία και στην ειρήνη στον κόσμο.
Αφιερωμένο σε όλους όσοι πιστεύουν ότι πάνω από όλες τις πολιτικές και τα οικονομικά μεγέθη είναι ο άνθρωπος και οι ανάγκες του σε μια οργανωμένη, "ανθρώπινη" κοινωνία !
Υ.Γ Οι Η.Π.Α, το βασίλειο του οικονομικού (νέο) φιλελευθερισμού, βιώνει το μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στην ιστορια της. Ο αμερικανικός λαός φτωχοποιείται και χάνει ολα τα δικαιώματα του στην υγεία, στη δικαιοσύνη και στην παιδεία. Περιθωριοποιείται και αποδυναμώνεται διαρκώς για χάρη των ολιγαρχών της οικονομίας. Παρόμοια κατάσταση διαμορφώνεται και στην Ευρώπη... Στην Ελλαδα έχει διαμορφωθεί προ πολλού...

Ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί


 Δε χαίρομαι καθόλου που η Βρετανία αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δε χαίρομαι καθόλου που ακροδεξιοί σε όλη την Ευρώπη βρίσκουν ευκαιρία για ρητορικές μίσους και ρατσιστικές δηλώσεις. Δε χαίρομαι καθόλου που αρχίζει να ξηλώνεται το πουλόβερ της Ε.Ε. εξαιτίας των ηγεμονικών εμμονών της Γερμανίας και των τραπεζών που διαχειρίζονται την οικονομία της και επιβάλλουν μια ανελέητη και ατελείωτη λιτότητα μεγαλώνοντας το χάσμα ανάμεσα στους πολύ πλούσιους και στους πολύ φτωχούς.
Χαίρομαι όμως, που ανοίγει η συζήτηση για να αλλάξει αυτή η άσχημη, αντιδημοκρατική, άδικη, αφιλόξενη, μισαλλόδοξη, εκδικητική, νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, που έχει βυθίσει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση εκατομμύρια πολίτες της, που έχει καταστρέψει το κοινωνικό κράτος της, που έχει σβήσει με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κάθε ελπίδα στους νέους και έχει οδηγήσει σε απελπισία τους μεγαλύτερους. Χαίρομαι που ίσως ακόμη υπάρχει ελπίδα για μια Ευρώπη πραγματικά ενωμένη και δημοκρατική, με κράτος πρόνοιας, με ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες, με αλληλεγγύη και κατανόηση.
Και πραγματικά λυπάμαι, που στη χώρα μας, που έχει πληγεί περισσότερο από κάθε άλλη από τις παραπάνω πολιτικές, υπάρχουν ακόμη φανατικοί υποστηρικτές αυτών των οικονομικών μοντέλων. Καμιά αυτοκριτική, καμιά αναφορά στο γεγονός ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των μνημονίων απέτυχαν παταγωδώς και είναι αυτές που οδηγούν τους λαούς στη «επανάσταση». Σφυρίζουν αδιάφορα, και μάλιστα ετοιμάζονται και πάλι να αναλάβουν την εξουσία, για να συνεχίσουν το καταστροφικό έργο τους σε βάρος των φτωχών και των αδυνάτων και προς όφελος των ισχυρών οικονομικά φίλων τους .