Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Παρωδία για...κλάματα

Η Άντζελα Δημητρίου συνέδεσε το όνομά της με την περίοδο της επίπλαστης νεοελληνικής ευημερίας, των μπουζουκομάγαζων, τη νοοτροπία του σκυλάδικου, της ψεύτικης και αυτάρεσκης χλιδής και αγαπήθηκε όσο λίγες τραγουδίστριες του χώρου κυρίως από νεοέλληνες της κατηγορίας "ξερεις ποιος είμαι εγώ,ρε !". Η πρόσφατη διαφήμιση για τα γνωστά καταστήματα παιχνιδιών ήταν τόσο κακόγουστη, όσο και η αισθητική που εξέπεμπε πάντοτε στη διάρκεια της καριέρας της και ανάλογη της ποιότητας των τραγουδιών της.
Η "παρωδία" ωστόσο της εν λόγω διαφήμισης, όχι μόνο δεν πέτυχε, κατά τη γνώμη μου, το σκοπό της, αλλά μάλλον συνέβαλε στο "μύθο" της "Λαίδης". Είναι μια χυδαία κοροιδία και ένας φτηνός χλευασμός της κυρίας Δημητρίου σε προσωπικό επίπεδο, που αφορά της επιλογές της ζωής της και τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε η ίδια ως ελεύθερο άτομο να διαχειριστεί τον εαυτό της. Ενώ λοιπόν, θα έπρεπε η..."παρωδία" αυτή να σατιρίζει το φτηνό λαϊκό ή μάλλον τη φτηνή λαϊκότροπη κουλτούρα και αισθητική, στην ουσία στρέφεται εναντίον του προσώπου της Άντζελας Δημητρίου και όχι σε αυτό που εκείνη εκφράζει και εκπροσωπεί- πράγμα που θα έπρεπε να είναι, κατά την άποψή μου, και το κατακριτέο. Έτσι λοιπόν, για μια ακόμη φορά η "κριτική", έστω και δίκην παρωδίας, χάνει το νόημά της, αποδυναμώνεται και καταντάει τελικά να προκαλεί μόνο το προσωρινό γέλιο ή μάλλον τον καγχασμό στο φιλοθέαμον κοινό, που είναι πάντα πρόθυμο να καννιβαλίσει και όχι να κοιταχτεί με εντιμότητα και θάρρος στον καθρέφτη...