Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

 Κάποιοι θα ισχυριστούν οτι είναι δικαίωμα του καθενός να αυτοπροσδιορίζεται και να εκφράζεται όπως θέλει. Θα υποστηρίζξουν με πάθος μάλιστα το δικαίωμα των γυναικών του αραβικού κόσμου (όχι του συνόλου, αλλά ενός μεγάλου μέρους του) να υπακούει σε νόμους και (θρησκευτικούς κατά βάση) κανόνες, γιατί αυτοί συμβαδίζουν με την κουλτούρα και την παράδοσή τους.
Ως εδώ καλά. Υπάρχουν όμως, και Ανθρώπινα Δικαιώματα, που προσδιορίζονται από τη Χάρτα που υιοθετήθηκε από τον Ο.Η.Ε. το 1948, τα οποία είναι οικουμενικά και αφορούν το σύνολο των ανθρώπων, γιατί  στηρίζονται στο φυσικό δίκαιο και είναι αντίθετα στον παραλογισμό. Όχι  αυτού του δικαίου που προκύπτει από μια δήθεν "κοινή λογική", αλλά του δικαίου του πανανθρώπινου, που υπαγορεύει το σεβασμό και την προστασία της σωματικής, ψυχικής και πνευματικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου, ανεξαρτήτως φύλου.
Τα διακιώματα των γυναικών που καταπατούνται σε ένα μεγάλο μέρος του αραβικού κόσμου με βάναυσο και απαράδεκτο τρόπο, δεν μπορεί να είναι αντικείμενο φιλοσοφικής συζήτησης και να δικαιολογούνται βάσει της κοσμοθεωρίας των ανθρώπων αυτών. Παραβιάζουν το φυσικό δικαίωμα στη ζωή και στην ελευθερία, που είναι υπεράνω του πλαισίου των θεσμών-πολιτικών και θρησκευτικών- μιας χώρας ή ενός λαού και η υπερασπισή και κατοχύρωσή τους δικαιώνει την ομολογημένη υπεροχή του ανθρώπου από τα ζώα.


Σαουδική Αραβία: Το βασίλειο των καταπιεσμένων γυναικών | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Κοντρα στην προπαγάνδα

Οι Αμερικανοί ψήφισαν τον Τραμπ κόντρα στη λογική των διεθνών Μ.Μ.Ε που προπαγάνδιζαν την εκλεκτή τους (!) Χίλαρυ Κλίντον, όπως νωρίτερα οι Βρετανοί ψήφισαν την αποχώρησή τους από την Ε.Ε και οι Έλληνες είπαν το μεγάλο "Όχι" στο δημοψήφισμα του Ιουνίου του 2015.
Ψήφισαν κόντρα στην προπαγάνδα των συστημικών -σε όλο τον κόσμο- Μ.Μ.Ε, κόντρα στην "τρομοκρατία" των δημοσκοπήσεων, που έπεσαν έξω και στην περίπτωση του Τραμπ, όπως συνέβη, και στη Βρετανία, και στην Ελλάδα.
Το πρόβλημα ωστόσο, δεν είναι η αντίδραση του κόσμου απέναντι σε καθετί που του επιβάλλεται με το "έτσι θέλω" και κυρίως απέναντι σε μια παγκόσμια πολιτική άκρατου φιλελευθερισμού που ρημάζει τη ζωή του, αλλά παρ' όλα αυτά του προτείνεται ως μονόδρομος. Το πρόβλημα είναι ότι οι λύσεις που διαδέχονται αυτή την αντίδραση είναι άκρως συντηρητικές και επικίνδυνες. Ο κόσμος στρέφεται σε λύσεις που όχι μόνο δε θα βελτιώσουν το βιοτικό του επίπεδο, αλλά θα του το υποβαθμίσουν με ακόμη πιο βίαιο και αυταρχικό τρόπο.Τα κόμματα που μισούν τη δημοκρατία δυναμώνουν και ο φασισμός απλώνεται παντού σαν πέπλο δήθεν προστασίας κατά της παγκοσμιοποίήσης.
Όπως όλα τα σκεπάσματα, κυρίως τις κρύες νύχτες του χειμώνα, προσφέρουν πρόσκαιρη ζεστασιά και ασφάλεια, αλλά στο τέλος..αποκοιμίζουν. Και μάλιστα σε εποχές που απαιτείται επαγρύπνηση...

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Stephen Hawking: Η στάση μας απέναντι στον πλούτο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο Brexit. Χρειαζόμαστε μια επανεξέταση

STEPHEN HAWKING
O Stephen Hawking, σε δοκίμιο του στην εφημερίδα Guardian, προειδοποιεί ότι το ανθρώπινο είδος θα χαθεί, αν συνεχιστεί η προ Brexit στάση των ανθρώπων για τα χρήματα και τον πλούτο.
Καλεί δε, την Μ.Βρετανία μετά την έξοδό της από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να αναθεώρησει την αξία του χρήματος και του πλούτου, ώστε να υπάρξει ελπίδα για το μέλλον. Μάλιστα εκτιμά, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος επηρεάστηκε από τον τρόπο με τον οποίο ιεραρχεί η σύγχρονη κοινωνία τα υλικά αγαθά.
Όσο για τις συνέπειες του δημοψηφίσματος, αυτές εκτιμά ότι θα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην επιστημονική έρευνα. Όπως τονίζει ο διάσημος Βρετανός θεωρητικός φυσικός, το Brexit θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στις επιχορηγήσεις για έρευνες σε μαθητές με προβλήματα αναπηρίας.
«Έχω μιλήσει στο παρελθόν για την ανησυχία μου ότι οι περικοπές των κρατικών δαπανών στη Βρετανία θα επηρέασουν αρνητικά τις επιχορηγήσεις σε μαθητές με αναπηρία. Αυτή η χρηματική υποστήριξη με βοήθησε πολύ κατά τη διάρκεια της καριέρας μου. Στην περίπτωσή μου βέβαια, τα χρήματα όχι μόνο με βοήθησαν να κάνω την καριέρα μου, αλλά με κράτησαν κυριολεκτικά ζωντανό!», τόνισε ο Stephen Hawking στο δοκίμιο του.
Τα χρήματα όπως τόνισε, μπορούν να δώσουν την ελευθερία στα ξεχωριστά άτομα και η φτώχεια αντίθετα, να τα παγιδεύσει και να τα περιορίσει.
Ως άνθρωπος με σοβαρή αναπηρία, έκανε σαφές ότι για εκείνον τα χρήματα είναι απλά ένα μέσο για να κάνει τη δουλειά του και να λειτουργήσει και ότι ποτέ δεν ήταν σε θέση να εκτιμήσει τους κατόχους του πλούτου που τον στήριζαν οικονομικά.

«Οι άνθρωποι πρέπει να αρχίσουν να αμφισβητούν την αξία του καθαρού πλούτου. Είναι η γνώση πιο σημαντική από τα χρήματα; Μπορεί να έχουμε πραγματικά κάτι δικό μας, ή είμαστε απλά παροδικοί θεματοφύλακες;», αναφέρει μεταξύ άλλων.
Ο Hawkings προέτρεψε την διαιρεμένη Βρετανία να αλλάξει τη γενική στάση της απέναντι στα χρήματα και έκανε λόγο για συνεργασία των πολιτών για ένα κοινό όραμα.
«Να συνεργαστούμε όλοι μας για ένα κοινό όραμα και η προσπάθεια μας αυτή μπορεί να διασφαλίσει ότι η ανθρωπότητα μπορεί να επιβιώσει. Θα πρέπει να προσαρμοστούμε, να επανεξετάσουμε και να αλλάξουμε κάποιες από τις θεμελιώδεις παραδοχές μας σχετικά με το τι εννοούμε με τον όρο πλούτου, την κατοχή πλούτου, τι είναι δικό μου και τι δικό σου. Ακριβώς όπως τα παιδιά, θα πρέπει να μάθουμε να μοιραζόμαστε».
Και καταλήγει: «Εάν αποτύχουμε, τότε οι δυνάμεις που συνέβαλαν στο Brexit, ο φθόνος και ο απομονωτισμός, που δεν κυριαρχούν μόνο στην Βρετανία αλλά σε όλο τον κόσμο, το πνεύμα του να μην μοιραζόμαστε, η αποτυχία να διαιρέσουμε τον πλούτο πιο δίκαια, τόσο εντός όσο και εκτός των εθνικών συνόρων, οι δυνάμεις αυτές λοιπόν, θα ενισχυθούν. Αν συμβεί αυτό, δεν θα ήμουν αισιόδοξος για τη μακροπρόθεσμη προοπτική του είδους μας».

Πηγή : http://www.huffingtonpost.gr/2016/07/30/diethnes-stephen-hawking_n_11279694.html

Αν υπάρχουν εξωγήινοι, γιατί δεν τους έχουμε βρει; Εξηγώντας το «Παράδοξο του Φέρμι»

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

Η εξουθένωση των εργαζομένων



Η εξουθένωση, σωματική και ψυχολογική, του εργατικού δυναμικού μιας χώρας αδρανοποιεί τις αντιστάσεις του και εκμηδενίζει τις αντιδράσεις του στις επιθέσεις που δέχονται τα συμφέροντά του. Η επίτευξή της από την άρχουσα οικονομική ελίτ και το συνακόλουθο πολιτικό σύστημα που εφαρμόζει τις επιταγές της είναι πρωταρχικής σημασίας για την επικυριαρχία του νεοφιλελεύθερου μνημονιακού μοντέλου, σε μια εποχή που ο πλούτος συγκεντρώνεται και πάλι στα χέρια των πολύ λίγων. Γιατί, αν στην προηγούμενη φάση της ιστορίας του καπιταλισμού, χρειάστηκαν μερικές δεκαετίες για την ολοκλήρωση του σχεδίου αυτού, στην πρόσφατη εποχή μας κάτι τέτοιο πραγματοποιείται με ταχύτατους ρυθμούς μέσα σε διάστημα λίγων ετών και με πολύ βιαιότερο τρόπο.
Το «κόλπο» είναι απλό από μέρους της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας : στην αρχή παρέχονται όλα τα απαραίτητα υλικά και ηθικά εφόδια (εργασία, ικανοποιητικοί μισθοί, δικαιώματα κ.ά), ώστε ο εργαζόμενος να αποκτήσει μια αίσθηση υπεροχής, που μεταφράζεται σε μετατροπή του σταδιακά σε καταναλωτή. Στη συνέχεια, καλλιεργείται μια τάση πλουτισμού και απόκτησης υλικών αγαθών, ως επί το πλείστον άχρηστων ή περιττών, μέσω της διαφήμισης. Ο εργαζόμενος ταυτίζει την κοινωνική θέση του με βάση το αν ανταποκρίνεται στο κοινωνικό στάτους που έχει δημιουργηθεί κι έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές, ηλεκτρικές συσκευές, smartphones και tablets, φροντιστήρια και άλλες δραστηριότητες για τα παιδιά, η δυνατότητα γενικά να ξοδεύει χρήματα και να διασκεδάζει κτλ, κτλ.)
Η εξάρτηση από τα υλικά αγαθά και τις παροχές που απολαμβάνει σταδιακά γίνεται εμμονή και ψυχωτική κατάσταση. Και όταν το οικονομικό και πολιτικό σύστημα αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να (ξανα)μαζέψει το χρήμα από την αγορά και αρχίζει να του αφαιρεί όλα αυτά τα μέχρι πρότινος κεκτημένα προνόμια, είναι διατεθειμένος να δεχτεί μειώσεις μισθών, κατάργηση των δικαιωμάτων του, απάρνηση κάθε μορφής αντίδρασης (απεργίες, διαδηλώσεις, παραστάσεις διαμαρτυρίας κ.ά) μόνο και μόνο, για να διατηρήσει τα συνεχώς περιοριζόμενα κεκτημένα του.
Η υποχώρηση του πανικόβλητου μπροστά στον κίνδυνο της μη ανταπόκρισης στο κοινωνικό στάτους που ανήκει εργαζόμενου είναι σταδιακή και συχνά ταπεινωτική. Αυτή η υποχώρηση οδηγεί στην εξουθένωση, είτε αυτή είναι σωματική, καθώς ο εργαζόμενος δέχεται να εργάζεται περισσότερο και για λιγότερα χρήματα, είτε είναι ψυχολογική, καθώς  η πιθανότητα να χάσει τα προνόμια εκείνα που θα θέσουν σε κίνδυνο τη συμμετοχή του στο κοινωνικό στάτους είναι οδυνηρή και αποκρουστική. Ζει πλέον με το άγχος και την αγωνία. 
Όλα τα παραπάνω , σε συνδυασμό με τον καταιγισμό ειδήσεων για τρομοκρατία, πραξικοπήματα και φυσικές ή οικονομικές καταστροφές δημιουργούν ένα μίγμα χειραγώγησης που εξουδετερώνουν κάθε σκέψη για αντίδραση κι επομένως για διεκδίκηση των νόμιμων και αυτονόητων δικαιωμάτων. Τα συνδικάτα, οι κατεξοχήν χώροι δημοκρατικής έκφρασης των εργατών, ακυρώνονται και χάνουν το ρόλο τους. Στην ουσία διαλύονται από την έλλειψη ενεργητικής διάθεσης για βελτίωση των συνθηκών εργασίας και της αύξησης των απολαβών τους, πράγμα που είναι και ο βασικός σκοπός της ύπαρξής τους. Η προστασία από τις επιθέσεις των εργοδοτών και γενικά του καπιταλιστικού συστήματος περνά σε δεύτερη μοίρα. Μεγαλύτερη και ζωτική εντέλει σημασία αποκτά τώρα η διατήρηση, έστω και περιορισμένα, μιας κοινωνικής θέσης που θα συνεχίσει να καθορίζεται σχεδόν αποκλειστικά από τη δυνατότητα να καταναλώνει και να ανταποκρίνεται στις όποιες «υποχρεώσεις» έχει στο μεταξύ δημιουργήσει. Έχει δηλαδή μετατραπεί, χωρίς να το έχει καταλάβει σε ένα πειθήνιο όργανο, σε ένα υποχείριο της άρχουσας οικονομικής τάξης, σε ένα σκλάβο.

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Η χαμένη αλληλεγγύη

 
Μια από τις βασικές ανθρωπιστικές αξίες που έπρεπε με κάθε τρόπο να χτυπηθεί, ώστε να εφαρμοστεί ευκολότερα η νεοφιλελεύθερη πολιτική των μνημονίων είναι η αλληλεγγύη. Το βαθύ ανθρώπινο συναίσθημα να βοηθάμε τον άλλο, το διπλανό μας που έχει ανάγκη, να φροντίζουμε για την υγεία, την εκπαίδευσή και την εν γένει ευτυχία του. Να μην αδιαφορούμε για τις ανάγκες και τα προβλήματά του.
Αυτό έπρεπε να συμβεί, ώστε να πιστέψει ο κόσμος ότι το …κοστοβόρο κράτος πρόνοιας είναι ένα λάθος, μια πληγή που αιμορραγεί ασταμάτητα και μόνον οι ιδιώτες επιχειρηματίες και οι πολυεθνικές εταιρείες μπορούν να δώσουν λύση με το αζημίωτο, βέβαια. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, έπρεπε να στραφούν όλοι εναντίον όλων : οι δημόσιοι υπάλληλοι στο σύνολό τους να θεωρούνται παρείσακτοι, οι εκπαιδευτικοί τεμπέληδες, οι νοσηλευτές υπεραρκετοί, οι ιδιώτες κλέφτες και απατεώνες, οι δικαστές επίορκοι, οι πυροσβέστες περιττοί κ.ο.κ. Έπρεπε να απαξιωθεί καθετί δημόσιο ως διεφθαρμένο και περιττό. Έπρεπε να υιοθετήσει μια ολόκληρη κοινωνία την άποψη ότι η έννοια της αλληλεγγύης ήταν άχρηστη και το μόνο που έχει αξία είναι το άτομο, αποκομμένο από την υπόλοιπη κοινωνία, ότι το ατομικό συμφέρον είναι πάνω από το συλλογικό, ότι «δε με νοιάζουν οι άλλοι. Ας είμαι εγώ καλά και οι άλλοι ας …πεθάνουν !»
Η αποβολή του συναισθήματος της αλληλεγγύης από τον αξιακό χάρτη του σύγχρονου ανθρώπου στο δυτικό κόσμο και κυρίως του Έλληνα, που παραδοσιακά στήριζε την ιστορική πορεία και επιβίωσή του στην αλληλεγγύη, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του σύγχρονου καπιταλισμού, για να ελέγξει πλήρως την πολιτική εξουσία με σκοπό την επιβολή της κυριαρχίας του.

Η δίνη του χρέους

 
Η άποψη ότι "αφού δανειστήκαμε, πρέπει να πληρώσουμε το χρέος μας" είναι παραπλανητική και άκρως εξαπατητική. Το χρέος προέκυψε από την κακοδιαχείριση των προηγούμενων κυβερνήσεων που χάρισαν δισεκατομμύρια σε "φίλους" επιχειρηματίες, επινόησαν δεκάδες επιδόματα και συντάξεις, για να χαϊδέψουν τους ψηφοφόρους τους, δημιούργησαν έναν υπερτροφικό δημόσιο τομέα με χιλιάδες διορισμούς "από το παράθυρο" των "δικών" τους παιδιών, επέτρεψαν την ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή και απάτη στον ιδιωτικό τομέα και πολλά άλλα.
Και αφού έγιναν όλα αυτά και άλλα τόσα, τώρα μας καλούν κάποιοι (οι οποίοι μάλιστα διεκδικούν εκ νέου την εξουσία) να...πληρώσουμε το λογαριασμό. Ποιοι ; Μα, οι Έλληνες πολίτες.
Αλήθεια, ποιος μας ρώτησε αν συμφωνούσαμε να κοστίσουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 δέκα φορές πιο ακριβά ;
Ποιος μας ρώτησε αν συμφωνούσαμε να γίνουν δημόσια έργα με κοστολόγηση πολλαπλάσια, για να πλουτίσουν οι "κολλητοί" εργολάβοι ;
Ποιος μας ρώτησε αν συμφωνούσαμε να "επενδυθούν" και να εξανεμιστούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων στο χρηματιστήριο ; Κανείς !
Με αντιδημοκρατικό και αυθαίρετο τρόπο, με τη συνδρομή ενός στρατού δημοσιογράφων-παπαγάλων που προπαγάνδιζαν το μοντέλο διακυβέρνησης και απέκρυπταν τα σκάνδαλα και τις απάτες των πολιτικών-φίλων των αφεντικών τους και με γελοία και χυδαία επιχειρήματα του τύπου "μαζί τα φάγαμε" ενοχοποίησαν έναν ολόκληρο λαό για την (όποια) "ευημερία" βίωσε και τον καλούν τώρα να πληρώσει το λογαριασμό που αυτοί δημιούργησαν. Τον θέλουν συνένοχο για τα εγκλήματά τους ανερυθρίαστα...
Και κάτι ακόμη : η (όποια) εξουσία έχει πάντα την πρώτη και κύρια ευθύνη για ό,τι συμβαίνει. Η αποδοχή των αποφάσεών της από τους απλούς πολίτες, που από τη φύση τους είναι επιρρεπείς στα μεγάλα λόγια και στις υποσχέσεις, δε σημάινει σε καμιά περίπτωση ότι την απαλλάσσει από τις ευθύνες της. Ο λαός συμμετείχε στο... "πάρτι" προσκεκλημένος επίσημα, αλλά χωρίς να γνωρίζει τί τον περιμένει.
Το χρέος λοιπόν, να το πληρώσουν αυτοί που παραπλάνησαν και παρέσυραν τον αδαή κόσμο σε έναν ψεύτικο και αλαζονικό τρόπο ζωής, για να εδραιώσουν την εξουσία τους με τις ψήφους των εκστασιασμένων από την "ευημερία", τη "δύναμη" και τον "πλούτο" οπαδών τους.
Κι αν δεν μπορούν να το κηρύξουν απαράδεκτο και επαχθές, τουλάχιστον ας σωπάσουν και ας εξαφανιστούν από προσώπου γης !

Από τα τραγούδια της λευτεριάς, στα σκυλάδικα της δηθενιάς | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα

Από τα τραγούδια της λευτεριάς, στα σκυλάδικα της δηθενιάς | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα



 

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

Where to invade next

 
Εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τις καλές πρακτικές που θα μπορούσε να υιοθετήσει η αμερικανική κοινωνία (και όχι μόνο) από άλλες χώρες. Με τρόπο απλό και εύληπτο μας εξηγεί γιατί είναι απαραίτητα στην οικονομία τα εργατικά δικαιώματα και οι κοινωνικές παροχές για την εύρυθμη επιχειρηματικότητα (Ιταλία, Γερμανία), γιατί η υγιεινή διατροφή είναι καθοριστική στη ζωή μας (Γαλλία), γιατί τα εκπαιδευτικά συστήματα της Φινλανδίας και της Σλοβενίας είναι άριστα, γιατί το σωφρονιστικό σύστημα στη Νορβηγία αποδίδει, γιατί η πολιτική κατά των ναρκωτικών στην Πορτογαλία έλυσε σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα, γιατί η παραδοχή των ιστορικών ευθυνών μιας χώρας είναι απαραίτητη για την ισορροπία και το μέλλον της (Γερμανία) και για ποιους λόγους οι γυναίκες (Ισλανδία, Τυνησία) θα μπορούσαν να συμβάλουν αποφασιστικά στην ευημερία και στην ειρήνη στον κόσμο.
Αφιερωμένο σε όλους όσοι πιστεύουν ότι πάνω από όλες τις πολιτικές και τα οικονομικά μεγέθη είναι ο άνθρωπος και οι ανάγκες του σε μια οργανωμένη, "ανθρώπινη" κοινωνία !
Υ.Γ Οι Η.Π.Α, το βασίλειο του οικονομικού (νέο) φιλελευθερισμού, βιώνει το μεγαλύτερο χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών στην ιστορια της. Ο αμερικανικός λαός φτωχοποιείται και χάνει ολα τα δικαιώματα του στην υγεία, στη δικαιοσύνη και στην παιδεία. Περιθωριοποιείται και αποδυναμώνεται διαρκώς για χάρη των ολιγαρχών της οικονομίας. Παρόμοια κατάσταση διαμορφώνεται και στην Ευρώπη... Στην Ελλαδα έχει διαμορφωθεί προ πολλού...

Ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί


 Δε χαίρομαι καθόλου που η Βρετανία αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δε χαίρομαι καθόλου που ακροδεξιοί σε όλη την Ευρώπη βρίσκουν ευκαιρία για ρητορικές μίσους και ρατσιστικές δηλώσεις. Δε χαίρομαι καθόλου που αρχίζει να ξηλώνεται το πουλόβερ της Ε.Ε. εξαιτίας των ηγεμονικών εμμονών της Γερμανίας και των τραπεζών που διαχειρίζονται την οικονομία της και επιβάλλουν μια ανελέητη και ατελείωτη λιτότητα μεγαλώνοντας το χάσμα ανάμεσα στους πολύ πλούσιους και στους πολύ φτωχούς.
Χαίρομαι όμως, που ανοίγει η συζήτηση για να αλλάξει αυτή η άσχημη, αντιδημοκρατική, άδικη, αφιλόξενη, μισαλλόδοξη, εκδικητική, νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, που έχει βυθίσει στη φτώχεια και στην εξαθλίωση εκατομμύρια πολίτες της, που έχει καταστρέψει το κοινωνικό κράτος της, που έχει σβήσει με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της κάθε ελπίδα στους νέους και έχει οδηγήσει σε απελπισία τους μεγαλύτερους. Χαίρομαι που ίσως ακόμη υπάρχει ελπίδα για μια Ευρώπη πραγματικά ενωμένη και δημοκρατική, με κράτος πρόνοιας, με ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες, με αλληλεγγύη και κατανόηση.
Και πραγματικά λυπάμαι, που στη χώρα μας, που έχει πληγεί περισσότερο από κάθε άλλη από τις παραπάνω πολιτικές, υπάρχουν ακόμη φανατικοί υποστηρικτές αυτών των οικονομικών μοντέλων. Καμιά αυτοκριτική, καμιά αναφορά στο γεγονός ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές των μνημονίων απέτυχαν παταγωδώς και είναι αυτές που οδηγούν τους λαούς στη «επανάσταση». Σφυρίζουν αδιάφορα, και μάλιστα ετοιμάζονται και πάλι να αναλάβουν την εξουσία, για να συνεχίσουν το καταστροφικό έργο τους σε βάρος των φτωχών και των αδυνάτων και προς όφελος των ισχυρών οικονομικά φίλων τους .

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Κινήματα και "Κινήματα"

 
Η εξουσία βρίσκει πάντα τρόπο να διαστρεβλώνει την πραγματικότητα και να παραποιεί την αλήθεια, πράγμα που είναι χαρακτηριστικό του προπαγανδιστικού λόγου.
Ειδικότερα η τέταρτη εξουσία των ΜΜΕ έχει την ικανότητα και την ανεξέλεγκτη ασυδοσία- γιατι αλλιώς θα είναι..."λογοκρισία"- να αλλάζει και να χρησιμοποιεί τις λέξεις κατά πώς τη συμφέρουν και αναλόγως με ποιον πολιτικό ή οικονομικό χώρο θέλουν να υπερασπιστούν.
Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο προσδιορισμός "Κίνημα" που αποδίδεται με ευκολία στους "Παταιτηθείτε", λες και οι εμπνευστές αυτής της διαμαρτυρίας υπέρ των συμφερόντων του Νεοφιλελευθερισμού και των Μνημονίων απέκτησαν ξαφνικά αρχές, συμπαγή ιδεολογική ταυτότητα και πολιτικές επιδιώξεις. Λες και εχουν τη μαζική στήριξη που απαιτείται, για να έχουν τα χαρακτηριστικά του κινήματος. Λες και εχουν συνέχεια οι "αγώνες" τους και η ακτιβιστική δράση τους.
Αλλά βέβαια, μεσα στο χυλό της παραπληροφόρησης και της προπαγάνδας ποιος δίνει σημασία για αυτά ;
"Και ποια η διαφορά με τους Αγανακτισμένους;" αναρωτήθηκαν κάποιοι με αφέλεια. Να θυμίσω απλώς τη μαζικότητα, τον αυθορμητισμό και τον ενθουσιασμό, τη διάρκεια, τον πανευρωπαϊκό χαρακτήρα εκείνου του "κινήματος", που μπορεί να μην πέτυχε συνολικά τους στόχους του, μπορεί να καπελώθηκε και να ευτελίστηκε, αλλα σίγουρα επηρέασε τις πολιτικές εξελίξεις. Αυτο κάνουν τα κινήματα. Δεν "γεννιούνται" με το ζόρι, για να ικανοποιήσουν απλά και μονο τις φιλοδοξίες των εμπνευστών τους...

Περί χαμένης Δημοκρατίας

 
Στο ερώτημα αν πρέπει το πλήθος να ασκεί την πολιτική εξουσία ο Αριστοτέλης απαντά θετικά χωρίς περιστροφές και εξηγεί : "το κάθε επιμέρους άτομο μπορεί να μην είναι τίποτε το αξιόλογο, ενωμένοι όμως όλοι μαζί είναι ενδεχόμενο να είναι, όχι σαν άτομα, αλλά σαν σύνολο, καλύτεροι από εκείνους. [...] Πολλοί καθώς είναι, ο καθένας διαθέτει ένα μόριο αρετής και φρόνησης, και έτσι, ενωμένοι οι πολλοί γίνονται, κατά κάποιο τρόπο, ένας άνθρωπος με πολλά πόδια, με πολλά χέρια και με πολλές αισθήσεις —και με ανάλογη, βέβαια, αρετή και εξυπνάδα" ("Πολτικά", Γ11,1-4).
Χωρίς να αναφέρει τη λέξη δηλαδή, ο Αριστοτέλης προκρίνει ως καλύτερο πολίτευμα τη Δημοκρατία.
Πόσο μελαγχολικά και μακρινά ακούγονται τα λόγια του σήμερα ! Γιατί, στην εποχή μας δε χάθηκε το ελάχιστο μόριο αρετής και φρόνησης που διαθέτει ο καθένας από εμάς. Χάθηκε όμως, η δυνατότητα να ενώσουμε τα μόρια αυτά για ένα κοινό καλό, για μια κοινή προσπάθεια. Φαίνεται σαν να έχουν συνθλιβεί ή μάλλον να έχουν αλεστεί στα δόντια αρχικά της αλαζονείας μας. Κι έπειτα, άβουλοι και παραδομένοι στην ευημερία μας και στην προπαγάνδα διεφθαρμένων πολιτικών και διαπλεκόμενων μιντιαρχών επιτρέψαμε στα Μνημόνια να αφυδατώσουν κάθε ικμάδα τους...

...και ημείς άδομεν

Την ίδια ωρα που καιγόταν ακόμη ενα πανέμορφο δάσος της Ρόδου, οι κατοικοί της, μόνιμοι, "περαστικοί" και τουρίστες, απολαμβάναμε τις παραλίες της και τη ραστώνη του καλοκαιριού . Τα παιδάκια έπαιζαν ανέμελα στην αμμουδιά, οι παρέες σε ευφρόσυνη διάθεση κολυμπούσαν και ρουφούσαν ηδονικά με τους πόρους του κορμιού τους τον καυτό ήλιο και οι τουρίστες με χαμόγελο ευτυχίας κοιτούσαν γύρω τους την ομορφιά που στερούνται στις χώρες τους.
Ολα στην εντέλεια ρυθμισμένα, για να υπηρετούν τον ευδαιμονισμό μας και την ενσυνείδητη αδιαφορία μας για ο,τι υπερβαίνει τα οικεία και διαταράσσει τον απέραντο εφησυχασμό μας.
Και θυμήθηκα εκείνον τον αρχαίο, τον Θουκυδιδη, που αν μας έβλεπε απο καμιά μεριά θα αναφωνούσε πάλι το περιλάλητο : "τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμένων, ἡμεῖς ἄδομεν"...
(Ενώ καίγονται τα σπίτια μας, εμείς τραγουδάμε)
 

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2016

Δεν υπάρχουν "άχρηστα" μαθήματα στο σχολείο

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαια ελληνικά 
Καμία γώση που διδάσκεται στο σχολείο (σε όλες τις βαθμίδες) δεν είναι άχρηστη. Κανένα μάθημα δεν είναι χωρίς αξία, γιατί όλα στοχεύουν στην απόκτηση βασικών γνώσεων που θα κάνουν το παιδί να σκέφτεται, να αναλύει, να έχει κριτική σκέψη, να έχει αισθητική άποψη, να επιλέγει το σωστό από το λανθασμένο, το δίκαιο από το άδικο, το ωραίο, το χρήσιμο, το ενάρετο και γενικά κάθετί που ταιριάζει σε ελέυθερο άνθρωπο και θα αποτρέπει από τις ασχολίες που προκαλούν βαναυσότητα, όπως έλεγε και ο μέγιστος Αριστοτέλης : "οι νέοι πρέπει να διδάσκονται από τα χρήσιμα τα πιο απαραίτητα· όμως είναι φανερό ότι όχι όλα, δεδομένου ότι οι ασχολίες διακρίνονται σε αυτές που ταιριάζουν σε ελεύθερους ανθρώπους και σε αυτές που δεν ταιριάζουν σε ελεύθερους ανθρώπους και ότι από τα χρήσιμα πράγματα πρέπει να μαθαίνουν όσα δεν θα κάνουν αυτόν που τα μαθαίνει βάναυσο. Και πρέπει να θεωρούμε ότι είναι βάναυση αυτή η ασχολία και αυτή η τέχνη και η μάθηση, που κάνει το σώμα ή το μυαλό των ελεύθερων ανθρώπων ακατάλληλο για την άσκηση και τα έργα της αρετής". ("Πολιτικά" Θ2, 1-4).
Ο τρόπος διδασκαλίας είναι επομένως το πρόβλημα, η ελλιπής κατάρτιση και η απουσία επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, τα κακογραμμένα βιβλία, το εξετασιοκεντρικό σύστημα, η βαθμοθηρία, ο όγκος της ύλης, ο μεγάλος αριθμός των μαθητών ανά τάξη, τα σχολεία που δεν έχουν την απαιτούμενη υλικοτεχνική υποδομή. Δε φταίνε λοιπόν, τα "ακατανόητα" Αρχαία, ούτε φυσικά η "άχρηστη" Χημεία, τα χιλιοταλαιπωρημένα Μαθηματικά και η παρεξηγημένη Φυσική ή η "δύσκολη" Βιολογία. Όλα χρειάζονται, με άλλη δοσολογία ύλης, με μοντέρνο τρόπο διδασκαλίας και με σύνδεση της γνώσης με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Και με ένα κύριο σκοπό : τη δημιουργία ολοκληρωμένων ανθρώπων, χρήσιμων για την κοινωνία, όχι γιατί θα γνωρίζουν παπαγαλίζοντας τους αρχικούς χρόνους του "λύω" ή θα λύνουν εξισώσεις και θα ξέρουν τί είναι το κυτταρόπλασμα και η υδροστατική πίεση, αλλά γιατί θα ξέρουν να σκέφτονται και να κρίνουν και να επικρίνουν, να επιδοκιμάζουν και να αποδοκιμάζουν, και να αναζητούν το δίκαιο και να αντιμάχονται το άδικο και να αναγνωρίζουν το ωραίο και να είναι γενικά ηθικά καταρτισμένοι.

Η αξία των αρχαίων ελληνικών

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαια ελληνικά 
Οι αρχαίες ελληνικές λέξεις έχουν μοναδικό σημασιολογικό βάθος και βάρος.
Το ρήμα "ἡγοῦμαι" για παράδειγμα. Μόνο του το ρήμα μέσα στην πρόταση,αυτόνομο και αυτάρεσκο, ανεπηρέαστο σχεδόν από τα συμφραζόμενά του σημαίνει : "ειμαι ηγέτης,αρχηγός, ηγεμόνας".
Όταν βρεθεί δίπλα του κανένα αντικείμενο σε πτώση γενική "κουλουριάζεται" απο κάτω του και το υπακούει, γίνεται υποτακτικό του. Έτσι, "ἡγοῦμαι τινός" σημαίνει πια "ειμαι αρχηγός κάποιου, κυβερνώ, διοικώ κάποιον".
Και όταν πάλι δίπλα του βρεθεί ενα απαρέμφατο ή δύο αιτιατικές, τότε το υποκείμενο του αποκτά μια "αυτοκυριαρχία", εκφράζει μια προσωπική γνώμη βασισμένη πιθανόν ακόμη και σε μια ολόκληρη ατομική κοσμοθεωρία. Τότε σημαίνει "νομίζω, θεωρώ, πιστεύω".
Αυτό το σημασιολογικό και ιδεολογικό πλούτο θέλουν να αφαιρέσουν αφελώς οι διώκτες των αρχαίων ελληνικών στο γυμνάσιο (που σημειωτέον διδάσκονται ήδη με τρόπο απλό, εύληπτο και συγκριτικό προς τη νέα ελληνική). Χωρίς τη σημασιολογική απόχρωση των λέξεων όμως, την ιστορικότητα και το ιδεολογικό φορτίο που κουβαλούν, τότε είναι που τα αρχαία γινονται..."νεκρή γλώσσα".
Η λύση επομένως δεν είναι η κατάργησή τους, αλλά ο εκσυγχρονισμός και η βελτίωση του τρόπου διδασκαλίας τους, ώστε να αναδεικνύεται η ομορφιά και η διαχρονική πολιτισμική αξία τους.
(Ψιλά γράμματα βέβαια, για τους θιασώτες της άποψης πως ό,τι δε λειτουργεί και δε γίνεται σωστά, πρέπει να καταργείται και όχι -ὀπως θα έπρεπε- να βελτιώνεται).

Περί Αρχαίων Ελληνικών στο Γυμνάσιο

Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαια ελληνικά 
Η συζήτηση για την κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών στο γυμνάσιο εντάσσεται στη χορεία των απόψεων που εκφράζονται απο άσχετους, αμαθείς και απαίδευτους.
Σε μια εποχή που καταργείται ή έστω απλοποιείται οτιδήποτε θεωρείται "δύσκολο" και "δυσνόητο", σε μια εποχή που ο κάθε αδαής και ημιμαθής εκφράζεται επί παντός του επιστητού με την άνεση του ειδήμονα, τα Αρχαία Ελληνικά, η γλωσσα της οποίας η νεοελληνική αποτελεί ιστορική συνέχεια και η βάση των περισσότερων γλωσσών του Δυτικού Κόσμου και τροφοδοτεί όχι μονο το λεξιλόγιο, αλλά και τον πνευματικό πολιτισμό στο σύνολο του, υποβαθμίζεται και απαξιώνεται. Την ίδια στιγμή που στη Γαλλία και στη Δανία διαδηλώνουν για την ενδεχόμενη μείωση των ωρών διδασκαλίας των αρχαίων στα σχολεία τους και στην Αγγλία τα αρχαία διδάσκονται σε πειραματικό στάδιο ακόμη και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση !
Πισω απο τη υποβολιμαία "συζήτηση" κρύβεται βέβαια, όχι μόνο η αναγκαιότητα εφαρμογής των μνημονιακών δεσμεύσεων για μείωση ωρών διδασκαλίας και κάτ´ επέκταση της μείωσης του εκπαιδευτικού προσωπικού. Κυρίως υποκρύπτεται η προσπάθεια εκκόλαψης μιας αφασικής κοινωνίας, χωρίς κριτική σκέψη και ιστορική συνείδηση, εύπλαστης και χειραγωγήσιμης από τα ξόανα της εξουσίας που κραδαίνουν την αμορφωσιά τους ως παντιέρα προοδευτισμού, ενώ στην πραγματικότητα βρωμοκοπούν συντηρητισμό και βλακεία.