Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Ρατσιστικό παραλήρημα

http://www.milanopost.info/wp-content/uploads/2013/11/omofobia.jpg 
Οι πρόσφατες,απαράδεκτες, επιθέσεις κατα ομοφυλοφίλων καταδεικνύουν τη συντηρητική και βαθιά ρατσιστική ροπή της ελληνικής κοινωνίας. Καθε τι διαφορετικό και...μη "αποδεκτό" απο την ελληνική δηθεν ηθική (αλήθεια, πως ορίζεται αυτή κατακρινεται και σε καθε ευκαιρία λοιδωρείται και προπηλακιζεται. Οι εκφραστές και αυτόκλητοι υποστηρικτές της καθαρότητας και της ελληνικής χριστιανικής (;) παράδοσης είναι κουστουμαρισμένοι, προσκαλούνται στα κανάλια, προβάλλονται ως έντιμοι και ηθικοί πολίτες. Κρύβουν ετςι το ρατσισμό και τη μισαλλοδοξια τους προς καθετί διαφορετικό και "άλλο". Και αν τωρα στο στόχαστρο τους βρίσκονται οι ομοφυλόφιλοι, αύριο θα βρεθούν οι...κοντοί, οι χοντροί, οι άσχημοι. Και αφού τους στοχοποιήσπυν κι αυτούς, θα αφήσουν τα φασιστοειδή ανθρωπόμορφα να αναλάβουν την εκκαθάριση.

Σάββατο, 30 Αυγούστου 2014

Τα κινητά «ξαναγράφουν» το savoir vivre

Με την πάροδο των ετών οι ηλεκτρονικές συσκευές έχουν «ξεχειλώσει» τα όρια των κοινωνικά αποδεκτών συμπεριφορών

Τα κινητά «ξαναγράφουν» το savoir vivre
Ραντεβού με το... κινητό τους βγαίνουν πολλά ζευγάρια νέων που δηλώνουν κολλημένοι με τη συσκευή τους
Τα smartphones, πέρα από παράθυρο στον κόσμο και πρακτικά γκάτζετ τσέπης για κάθε ενδεχόμενο, συχνά-πυκνά συνοδεύονται από όχι και τόσο κομψές συμπεριφορές οι οποίες παρ' όλα αυτά έχουν καταφέρει και έχουν τρυπώσει στη σφαίρα των κοινωνικά αποδεκτών πράξεων. Πλέον ο χρήστης μπορεί ανενόχλητος να «πασπατεύει» τη συσκευή του και ας βρίσκεται περιτριγυρισμένος από κόσμο ή σε μια πολύ σημαντική επαγγελματική συνάντηση - κάτι που μέχρι πρότινος ήταν αδιανόητο.
Νέα βρετανική μελέτη έδειξε ότι οι «έξυπνες» συσκευές μάς ακολουθούν παντού, και ιδιαίτερα σε μέρη στα οποία κάποτε ακόμη και ο... βασιλιάς πήγαινε μόνος του, όπως π.χ. στο υπνοδωμάτιο και στην τουαλέτα. Σε γενικές γραμμές φάνηκε ότι το 74% των συμμετεχόντων ηλικίας 16-24 ετών κουβαλούν διαρκώς το κινητό μαζί τους.
Ολος ο κόσμος σε μια συσκευή
Στόχος των ειδικών της εταιρείας επικοινωνίας και μάρκετινγκ Havas Media, που πραγματοποίησε τη δημοσκόπηση, ήταν να δουν τον βαθμό της επίδρασης του ψηφιακού περισπασμού στην κοινωνία αλλά και στην ανθρώπινη ψυχολογία. Διαπίστωσαν λοιπόν ότι - όπως βέβαια μπορεί κανείς απλά να παρατηρήσει γύρω του - τα νέα παιδιά δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφέρονταν οι συνομήλικοί τους πριν από 10 χρόνια.
Βάσει των στοιχείων που συνέλεξαν μάλιστα, φάνηκε ότι όχι μόνο δεν χρησιμοποιούν τις συσκευές τους απλώς ως μέσο επικοινωνίας - πραγματοποιώντας τηλεφωνικές κλήσεις ή στέλνοντας μηνύματα - αλλά εξαρτώνται σε υπερβολικό βαθμό από αυτές, εμφανίζοντας μάλιστα αυξημένα επίπεδα στρες σε περίπτωση που τις αποχωριστούν έστω και για λίγο.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κατά τους ειδικούς, ενθαρρύνουν τις ναρκισσιστικές συμπεριφορές που παρατηρούνται ανάμεσα στους νέους. Περίπου το 50% των εθελοντών δήλωσε ότι κάποια στιγμή έχει δημοσιεύσει κάτι στα social media αποβλέποντας σε μια συγκεκριμένη αντίδραση από πλευράς των φίλων του. Η νέα γενιά φάνηκε να υιοθετεί συχνά επιδεικτικές και προκλητικές συμπεριφορές ή ακόμη να ψεύδεται στους διαδικτυακούς φίλους με μεγαλύτερη ευκολία συγκριτικά με τους μεγαλύτερους χρήστες.
Περίπου το 33% παραδέχθηκε ότι πολλές φορές υπερβάλλει σε δηλώσεις που δημοσιεύει στο status, με τις γυναίκες να σκαρφαλώνουν στην κορυφή της συγκεκριμένης συνήθειας.
Επίσης το 68% αποκάλυψε ότι έχει κάποια στιγμή «ψαχουλέψει» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να βρει πληροφορίες που αφορούσαν τον/την πρώην σύντροφό του. Παρ' όλα αυτά, το 75% αναγνωρίζει ότι τα social media μπορούν να καταστρέψουν μια σχέση.

Νέες συνήθειες, νέοι κώδικες καλής συμπεριφοράς
Από την ανταπόκριση των εθελοντών φάνηκε ότι η εκτεταμένη χρήση των κινητών τηλεφώνων έχει καταφέρει να «ξεχειλώσει» τα όρια των αποδεκτών συμπεριφορών στο κοινωνικό μας περιβάλλον. Το 66% εξ αυτών δήλωσε ότι ασχολείται με το κινητό ενόσω βρίσκεται έξω με φίλους ή συναδέλφους και ιδιαίτερα όταν η σύσταση της παρέας ή η κουβέντα είναι βαρετή.
Το 79% των βρετανών χρηστών που έλαβαν μέρος στη δημοσκόπηση ανέφερε ότι είναι απόλυτα αποδεκτό να χρησιμοποιεί κανείς το κινητό του στην τουαλέτα, ενώ το 81% θεωρεί ότι μπορεί κανείς να χρησιμοποιεί τη συσκευή του σε ήσυχους χώρους, όπως π.χ. σε μια βιβλιοθήκη ή στο τρένο.
Πέρα από τις κοινωνικές αντοχές όμως, όπως φαίνεται τα smartphones δοκιμάζουν και τις επαγγελματικές επιδόσεις των χρηστών. Το 29% συμφωνεί με τη χρήση των «έξυπνων» συσκευών κατά τη διάρκεια μιας επαγγελματικής συνάντησης ή μιας σύσκεψης.
«Κατά την τελευταία δεκαετία η επίδραση του κινητού τηλεφώνου και των social media στην καθημερινότητά μας έχει προκαλέσει δραματικές αλλαγές στον ανθρώπινο ψυχισμό» αναφέρει εκπρόσωπος της Havas Media. «Για τον λόγο αυτόν βλέπουμε ότι και ο τρόπος που μια εταιρεία προσεγγίζει τους πελάτες και γενικότερα το κοινό της έχει αλλάξει. Το σίγουρο είναι ότι οι εταιρείες που κατανοούν την περιπλοκότητα του νέου αυθόρμητου, ναρκισσιστή και εξαρτημένου από τη συσκευή του καταναλωτή είναι εκείνες που τελικά θα καταφέρουν να ξεχωρίσουν στο πλήθος».

Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014

Λαϊκισμός και ολοκληρωτισμός

Τάκης Θεοδωρόπουλος ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Ξενοφών, στο Β΄ βιβλίο των Ελληνικών του, περιγράφει τα γεγονότα που ακολούθησαν τη ναυμαχία στις Αργινούσες, το 406 π.Χ., με τη δική μας χρονολόγηση, την τελευταία νίκη της Αθήνας στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Οπως είναι γνωστό, τα αθηναϊκά πλοία, εξαιτίας της τρικυμίας, δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν για να μαζέψουν τους ναυαγούς και τους τραυματίες. Οι πλοίαρχοι, επειδή φοβήθηκαν μην τους αποδοθούν ευθύνες, κατηγόρησαν τους στρατηγούς οι οποίοι και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Ο Σωκράτης, πρόεδρος των πρυτάνεων την ημέρα εκείνη, προσπάθησε να πείσει πως η συλλογική δίκη των στρατηγών ήταν παράνομη. Απέναντί του, όμως, είχε ένα δήμο ερεθισμένο από τους συγγενείς των ναυαγών, οι οποίοι εμφανίστηκαν με τα πρόσωπα βουτηγμένα στη στάχτη εις ένδειξη πένθους και απαιτούσαν την άμεση τιμωρία των υπευθύνων. Ανάμεσά τους ήταν και ο Θηραμένης, φίλος του Σωκράτη και πλοίαρχος στις Αργινούσες, κοινώς εμπλεκόμενος, πρόσωπο αμφιλεγόμενο ούτως ή άλλως, μετέπειτα υπαρχηγός του Κριτία στο καθεστώς των Τριάκοντα. Το επεισόδιο μπορεί να χαρακτηρισθεί κορυφαία εκδήλωση της δημοκρατίας των δημαγωγών. Αλλο διάσημο επεισόδιο έχει να κάνει με την εξορία του ιστορικού Θουκυδίδη. Ο Κλέων, προκειμένου να μην κατηγορηθεί για την ήττα στο Δήλιον της Βοιωτίας όπου ήταν στρατηγός, έστρεψε την προσοχή του δήμου στην απώλεια της Αμφίπολης λόγω της καθυστερημένης επέμβασης του αθηναϊκού στρατού, του οποίου προΐστατο ο Θουκυδίδης. Ο Κλέων ήταν ικανότατος ρήτορας και ο Θουκυδίδης ήταν απών. Καταδικάσθηκε ερήμην σε ισόβια εξορία. Τα δύο αυτά επεισόδια, που δεν είναι τα μόνα στην αθηναϊκή ιστορία, αποδεικνύουν πως η δημαγωγία είναι συγγενής διαμαρτία της δημοκρατίας. Δεν γεννήθηκε μαζί της, όμως ήταν ένα από τα σοβαρότερα προβλήματά της.

Στη σύγχρονη δημοκρατία, αντιπροσωπευτική και όχι άμεση, τον δήμο τον έχει αντικαταστήσει ο «λαός» και τον όρο δημαγωγία ο όρος λαϊκισμός. Εννοια πολύ γενική, αφηρημένη, σε αντίθεση με τον δήμο που ήταν αυστηρά προσδιορισμένος, δίνει περιθώρια σε όσους θέλουν να τον επικαλεσθούν, να τον πλάσουν κατά βούληση. Στον λαό απευθύνεται η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, στον λαό απευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ, εν ονόματι του λαού δολοφονούν οι τρομοκράτες, και φιλολαϊκή πολιτική παλεύουν να πείσουν ότι εφαρμόζουν τα κεντρώα κόμματα εξουσίας. Εδώ λαός, εκεί λαός, πού είναι ο λαός; Και πώς ορίζεται; Αριστερός, δεξιός, αριστεροδέξιος, εθνολαϊκισμός, ο λαϊκισμός στηρίζεται σε μια φαντασιακή οντότητα την οποία και δομεί και αποδομεί, ανάλογα με τις περιστάσεις και τις συγκυρίες. Ενας κωμικός, ο Λάκης Λαζόπουλος, μιλάει εν ονόματι του λαού από τηλεοράσεως και τον χειροκροτούν και γελούν οι προσκεκλημένοι του, που, εξ ορισμού, εμφανίζονται ως λαός και εκφράζουν το λαϊκό αίσθημα. Δεν νομίζω ότι πιστεύει κανείς ότι πολιτική μπορεί να γίνει χωρίς συναισθηματική διέγερση, απλώς και μόνον με όρους ορθολογισμού ή αναλυτικής φιλοσοφίας. Ο λαϊκισμός δεν μπορεί να εξαλειφθεί, όπως δεν μπορεί να εξαλειφθεί και το κακό ή το έγκλημα από το ανθρώπινο σύμπαν. Το ζήτημα είναι αν μπορεί να αντιμετωπισθεί, να αναγνωρισθεί, και να περιορισθούν οι επιπτώσεις του.

Η ελληνική γλώσσα έχει δυστυχώς καταργήσει εδώ και μερικές δεκαετίες την πραγματική σημασία της έννοιας «κουλτούρα», που είναι η καλλιέργεια. Η αντιστοιχία δεν είναι ακριβής σε όλες τις περιπτώσεις, όμως, για την περίπτωση που μας αφορά, νομίζω πως ταιριάζει απόλυτα. Το αποτέλεσμα είναι ότι δεν διακρίνουμε στα ελληνικά τη διαφορά ανάμεσα στον πολιτισμό, στο γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύσσεται η καλλιέργεια και την ίδια την καλλιέργεια αυτού του πολιτισμού, τον τρόπο με τον οποίο επεξεργαζόμαστε τις προϋποθέσεις του. Ενα από τα προβλήματα του δημόσιου βίου μας, και όχι μόνον στην Ελλάδα, είναι ότι μοιάζει με ακαλλιέργητο χέρσο χωράφι όπου φυτρώνει η αναρχία των αισθημάτων, κοινώς τα ζιζάνια που τρώνε τους χυμούς της σκέψης. Ισχύει η αρχαία πλατωνική ιδέα, την οποία εκσυγχρόνισε ο διαφωτισμός, πως η καλλιέργεια, η παιδεία, μπορούν να αντιμετωπίσουν τον λαϊκισμό; Ως ένα σημείο μπορεί. Προχθές, στο Παρίσι, ο κ. Τσίπρας είπε πως θα καταλάβει τη Βαστίλλη του νεοφιλελευθερισμού, κοινώς την Ευρώπη. Είναι η Ευρώπη φυλακή; Σίγουρα όχι. Παραμένει ακόμη, παρά τα προβλήματά της, μια από τις ελάχιστες βιώσιμες περιοχές του πλανήτη. Ενα μέρος του πληθυσμού της αισθάνεται φυλακισμένο στην ανέχεια και κινδυνεύει από την εξαθλίωση; Σίγουρα ναι. Ενα μέρος όμως. Και καθήκον των υπολοίπων είναι να το λυτρώσουν. Ομως η αναγωγή αυτού του μέρους σε καθολική κατάσταση το μόνο που επιτυγχάνει είναι να ερεθίσει τα αισθήματα της αγανάκτησης, κοινώς όχι μόνον να μη λύσει το πρόβλημα, αλλά να το επιδεινώσει. Και αν έχει κάποιο ρόλο να παίξει, η κουλτούρα, η καλλιέργεια, στην αντιμετώπιση του λαϊκισμού, είναι να μπορεί να επισημάνει τις διακρίσεις και τη σχετικότητα του καλού και του κακού. Το καλό και το κακό είναι απόλυτες αξίες μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Αυτήν τη στιγμή, η Ευρώπη περνάει την πρώτη υπαρξιακή κρίση από τότε που κάποιοι αποφάσισαν να την οργανώσουν σε μια μεγάλη πολιτική ένωση. Η κρίση αυτή είναι οικονομική, είναι πολιτική, είναι πολιτισμική, είναι και ηθική. Υπάρχει κρίση εμπιστοσύνης, άρα κρίση δημοκρατίας. Η Ευρώπη δεν εμπνέει τους πολίτες της, και ας αναγνωρίζουν οι περισσότεροι πως τους είναι απαραίτητη για να υπάρξουν στο παγκόσμιο τοπίο. Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανασφάλειας οι δυνάμεις του λαϊκισμού επελαύνουν, γιατί προτείνουν έτοιμες λύσεις. Δείχνουν εχθρούς, οι μεν στους μετανάστες, οι δε στον καπιταλισμό, οι τρίτοι στην ίδια την ευρωπαϊκή ιδέα. Αν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός ξεχάσει, όπως έχει ξεχάσει πως χάραξε την πορεία του στην Ιστορία ως πολιτισμός της αμφισβήτησης, αν ξεχάσει το μεγάλο δίδαγμα των Ελλήνων Τραγικών, τότε το μόνο βέβαιο είναι πως κάποια στιγμή θα εξουθενωθεί από έλλειψη ανάσας.

Το κείμενο αυτό είναι τμήμα της ομιλίας μου στο Μέγαρο Μουσικής, στο πλαίσιο του διήμερου συνεδρίου που οργάνωσε η «Καθημερινή» με τον Nouvel Observateur με θέμα «Τολμήστε για τη Δημοκρατία».

Πηγή :  http://www.kathimerini.gr/752947/opinion/epikairothta/politikh/laikismos-kai-oloklhrwtismos

Ο ιστός που μας ενώνει

Ακούς το θρόισμα των φύλλων, το τρεχούμενο νερό των πηγών και τα τιτιβισματα των πουλιών. Γεμίζεις τα πνευμόνια σου με φρέσκο, καθαρό αέρα του βουνού. Ρουφάς με τα μάτια σου τα χρώματα και την ομορφιά των δέντρων και των λουλουδιών και αναρωτιέσαι : γιατί στ´αληθεια χάσαμε το δρόμο μας σε μεγαλουπόλεις παρασυρμένοι απο τον πανικό να κερδίσουμε το ελάχιστο μερίδιο μιας ζωής, που δεν την επιλέξαμε συνειδητά και μόνον οταν έρθουμε σε επαφή με τη φύση το παραδεχόμαστε ; Πώς και γιατί αφεθήκαμε μεσα στην τύρβη των ανούσιων συναναστροφών και στο κυνήγι των ασήμαντων απολαύσεων ; Πότε άραγε θα ξαναβρούμε τον ιστό που μας ενώνει κάτω απο τον έναστρο ουρανό ;

Κυριακή, 10 Αυγούστου 2014

Προσωκρατική φιλοσοφία

Η προσωκρατική φιλοσοφία γεννήθηκε στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ. στις Ελληνικές πόλεις της Ιωνίας. Η ίδρυση της Ιωνικής σχολής της Μιλήτου αποτελεί το οριακό σηµείο  έναρξης της προσωκρατικής σκέψης και ουσιαστικά της πρώτης φιλοσοφικής σκέψης στον αρχαίο Ελληνικό κόσµο.
Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι είναι οι πρώτοι φιλόσοφοι.
Οι Έλληνες παντρεύουν µέσα τους την αρχαία Ελληνική µυθολογία µε την έλλογη σκέψη και αναζητούν στη φύση όλες εκείνες τις δυνάµεις που την απαρτίζουν. Οι φυσικοί προσωκρατικοί φιλόσοφοι ασχολούνται εξ ολοκλήρου µε την πρωταρχική αιτία του κόσµου και µε τις δυνάµεις εκείνες που στηρίζουν την πλάση και τον ίδιο τον άνθρωπο.

greek_colonies
Θεωρούνται οι πρώτοι που διατύπωσαν συγκεκριμένες φιλοσοφικές θεωρίες, εγκαταλείποντας την αυθεντία της παράδοσης. Τα ερωτήματα που θέτουν αφορούν κυρίως στην Κοσμογονία, ως απάντηση στο ερώτημα για τη γένεση του κόσμου, την Κοσμολογία, ως απάντηση στο ερώτημα για την υφή και τη λειτουργία του κόσμου και την Γνωσιολογία, ως απάντηση στο ερώτημα ποιες είναι οι δυνατότητες και τα όρια της ανθρώπινης σκέψης
Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι έδρασαν στην Μικρά Ασία, τη Θράκη, τη Σικελία και την Κάτω Ιταλία. Η Μίλητος γέννησε τους Θαλή, Αναξίµανδρο, Αναξιµένη, η Έφεσος τον Ηράκλειτο, η Σάµος τον Πυθαγόρα και Μέλισσο, τα Άβδηρα τον Δηµόκριτο, η Σικελία τον Εµπεδοκλή, η Ελέα τους Παρµενίδη και Ζήνωνα.
Οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι άπλωσαν,µε την σκέψη τους, τα φτερά του πολιτισµού και της φιλοσοφίας. Όλες οι έννοιες και οι επιστήµες, που µέχρι και σήµερα αναπτύσσονται αλµατωδώς, είναι πνευµατικά τέκνα αυτών των φιλόσοφων. Η έννοια της ύλης, η έννοια του απείρου, η έννοια της δύναµης, του αριθµού, της κίνησης, του Είναι, του γίγνεσθαι, του Οντος, του Ατόµου, του χωροχρόνου, είναι δηµιουργήµατα αυτής της φιλοσοφικής σκέψης.
Οι κυριότεροι προσωκρατικοί φιλόσοφοι
Μιλήσιοι
Πυθαγόρειοι
Ελεάτες
Ανεξάρτητοι Φυσιολόγοι
Ατοµικοί
Θαλής
ο Μιλήσιος

Ύδωρ
Πυθαγόρας
ο Σάµιος

Αριθµός
Παρµενίδης
ο Ελεάτης

Ον
Ηράκλειτος
ο Εφέσιος

Πυρ και Λόγος
Δηµόκριτος

’Ατοµον
Αναξίµανδρος ο Μιλήσιος
Απειρον
Φιλόλαος
Ζήνων
ο Ελεάτης
Χωροχρόνος
Εµπεδοκλής ο Ακραγαντινός
Φιλότης, Νείκος, Πρωταρχικά
Στοιχεία
Λεύκιππος
’Ατοµον
Αναξιµένης
ο Μιλήσιος
Αήρ
Αλκµαίων
ο  Κροτωνιάτης
Πόροι
Εγκεφάλου,
Αντίθετες
Δυνάµεις

Αρχύτας
Μέλισσος ο Σάµιος
Ξενοφάνης
ο Κολοφώνιος
Μονοθεϊσµός

Αναξαγόρας
ο Κλαζοµένιος
Νους, Σπέρµατα
Ανάξαρχος
Μητρόδωρος
ο Χίος
 
Έκφαντος
Ικέτας
 
Διογένης ο
Απολλωνιάτης
 

Ποιά ερωτήματα έθεσαν οι Προσωκρατικοί;
Οι Προσωκρατικοί ασχολήθηκαν με ερωτήματα κοσμολογικά αναζητώντας στη φύση τις δυνάμεις που την απαρτίζουν και επιδιώκοντας να βρουν την πρωταρχική αιτία, ουσία ή αρχή του κόσμου αλλά και τη δομή ή μορφή του κόσμου. Προσπάθησαν επίσης να εξηγήσουν λογικά την ουσία και τη δομή του κόσμου. Μολονότι στηρίχθηκαν σε παλαιότερους ποιητές και στοχαστές, όπως ο Όμηρος και ο Ησίοδος, αλλά και στις παλαιές κοσμολογίες και κοσμογονίες, είδαν τον κόσμο ως μια ολότητα, που αποτελείται από αισθητά και μεταξύ τους διακριτά πράγματα, και απορρέει από μια πρώτη αρχή ή από σύνολο αρχών.
Οι εξηγήσεις τους για τον κόσμο στηρίχθηκαν στην παρατήρηση και σε λογικές μεθόδους, όπως η αναγωγή, η επαγωγή και η αναλογία. Συνέβαλαν στη διερεύνηση της φύσης και στην κατανόηση του κόσμου και πολλά από τα ερωτήματα που έθεσαν απασχολούν και στις μέρες μας επιστήμονες, φιλοσόφους, καλλιτέχνες.
Ασχολήθηκαν επίσης με προβλήματα της γνώσης, της κοινωνίας, της ηθικής και της πολιτικής. Παρομοίασαν τη δομή της φύσης με τη δομή της κοινωνίας τους αλλά και με την πολιτική οργάνωση της. Οι έννοιες της αρετής, της φρόνησης, της σοφίας, της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και του νόμου τους απασχόλησαν εξίσου με τις έννοιες της ύλης, του απείρου, της δύναμης, του αριθμού, της κίνησης και της μεταβολής, του Γίγνεσθαι (της αέναης ροής και μεταβολής των πάντων) και του Είναι, που νοείται ως ακίνητο και αιώνιο.
Οι Προσωκρατικοί ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τον άνθρωπο και υποστήριξαν την αξία των ηθικών αρετών. Καθιέρωσαν τον τύπο του σκεπτόμενου και σώφρονος ανθρώπου. H φιλοσοφία τους θεωρείται όμως κοσμοκεντρική και μόνο με τον Σωκράτη, τους Σοφιστές και τους μετέπειτα φιλοσόφους γίνεται ανθρωποκεντρική.
Η φιλοσοφική διαμάχη μεταξύ των προσωκρατικών
Η σύγχρονη άποψη για τους προσωκρατικούς λέει ότι η ιστορία της προσωκρατικής φιλοσοφίας, όπως τη διασώζουν οι πηγές, είναι μια διαλεκτική, φιλοσοφική διαμάχη. Mία φιλοσοφική διαμάχη μεταξύ των θεωρητικών της ενότητας (Ελεάτες) και των θεωρητικών της πολλαπλότητας του σύμπαντος (Ίωνες, Πυθαγόρειοι, Εμπεδοκλής, Αναξαγόρας, Ατομικοί).
Συνοπτικά, η προσωκρατική φιλοσοφική διαμάχη έχει ως εξής. Πρώτος ο μονιστής Παρμενίδης χρησιμοποίησε τα πυθαγόρεια σημεία, για να ασκήσει κριτική στην ιωνική, πυθαγόρεια και ηρακλείτεια υλική μονάδα. Έπειτα, οι μαθητές του Παρμενίδη Ζήνων και Μέλισσος χρησιμοποίησαν την υλική μονάδα των συγχρόνων τους πλουραλιστών Εμπεδοκλή και Αναξαγόρα, για να δείξουν ότι, αφού είναι απείρως διαιρετή, δεν ικανοποιεί την ελεατική λογική.
Τέλος, οι πλουραλιστές Ατομικοί, αφού, κατά τον Αριστοτέλη ενέδωσαν στην ελεατική λογική και χρησιμοποίησαν “ατομικά μεγέθη” (Φυσ. Α 3, 187a1-3), τελικώς επιχείρησαν να ανασκευάσουν την ελεατική θεωρία. Αυτή είναι η επικρατέστερη ερμηνεία όσον αφορά την εξέλιξη των προσωκρατικών φιλοσοφικών συστημάτων.
Ο Σωκράτης και οι προσωκρατικοί
Ο Σωκράτης µεγάλωσε µέσα στο πνεύµα των προσωκρατικών φιλοσόφων και αξιοποίησε τις γνώσεις και την σοφία τους. Η παιδεία του στηρίχτηκε στην προσωκρατική φιλοσοφία και η µορφή του άλλαξε τον κόσµο. Ο Σωκράτης έδωσε για πρώτη φορά στη φιλοσοφία ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Η έλλειψη αυτή του στοιχείου, από την ως τότε φιλοσοφική σκέψη, είναι ο κύριος λόγος που δόθηκε στους προηγούµενους από αυτόν φιλοσόφους ο τίτλος προσωκρατικοί.
Η ηθική φιλοσοφία του Σωκράτη στέλνει το φως της φιλοσοφίας ακόµα πιο µακριά στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Πλωτίνο. Η έκταση της προσωκρατικής φιλοσοφίας είναι µικρή αλλά η επιρροή που προκάλεσε σε όλο τον µετέπειτα Ελληνικό και δυτικό πολιτισµό κολοσσιαία. 
Το άλµα, από τον θρησκευτικό φόβο στο ελεύθερο και καθαρό πνεύµα, είναι το σηµαντικότερο στην ιστορία της επιστήµης και δεν έχει προηγούµενο σε κανένα άλλο πολιτισµό.
 start_quote_rb3 Σε ολόκληρη την ιστορία, τίποτε δεν είναι πιο εκπληκτικό ή τόσο δύσκολο να περιγραφεί όσο η αιφνίδια άνοδος του πολιτισµού στη Ελλάδα. Πολλά απ’ όσα δηµιουργούν τον πολιτισµό υπήρχαν ήδη επί χιλιάδες χρόνια στην Αίγυπτο και στη Μεσσοποταµία, και είχαν απλωθεί από εκεί στις γειτονικές χώρες. Αλλά ορισµένα στοιχεία έλειπαν, ωσότου τα προµήθευσαν οι Έλληνες.
    Το τι απετέλεσαν στην τέχνη και τη λογοτεχνία είναι  γνωστό στον καθένα, αλλά ό,τι έχουν πραγµατοποιήσει στον καθαρά διανοητικό τοµέα είναι ακόµη εξαιρετικότερο.
(Bertrand Russel, Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας)
|Ο σηµερινός άνθρωπος είναι εξοικειωµένος µε την επιστηµονική σκέψη. Την εποχή όµως εκείνη η τοµή αυτή που γεννά την φιλοσοφία από τη µυθολογία και την ποίηση είναι πολύ δύσκολη και αντιµετωπίζεται από τους µελετητές µε θαυµασµό.

Φρίντριχ Νίτσε (1844 - 1900)

Ίσως ένας απο τους μεγαλύτερους φιλόσοφους του 19ου αιώνα οπου ο Νίτσε τόλμησε να αντιπαρατεθεί με τους 2 πυλώνες του ευρωπαικού πολιτισμού,τον χριστό και τον Σωκράτη.[1] Η διαφορά μεταξύ του τρόπου ζωής του Νίτσε και των ιδεών του ήταν τόσο μεγάλη ώστε οι περισσότεροι βιογράφοι και ερευνητές των θεωρούσαν υποκριτή.Ο Φρήντριχ Νίτσε είναι μια από τις πιο σημαντικές υπάρξεις σε ολόκληρη την ιστορία του ανθρώπου.Η διδασκαλία του είναι μία νέα ηθική,η νέα καλύτερα ειπωμένη ηθική που κήρυξε πόλεμο στις χιλιόχρονες ηθικές αξίες και ανέδειξε την ιδέα του Υπεράνθρωπου κατέχοντας την πικρή γνώση.
Ό Νίτσε δέν συνέθεσε έργο ποιητικό ,άν και έγραψε πολλά ποιήματα διάλεξε τα κυριότερα τα οποία το 1894 ο Φρειδερίκος Χάιγκελ τα έβαλε στα "άπαντα" στον όγδοο τόμο.Αυτό το αισθηματικό σύνολο της ποιήσεως παραχωρεί τη θέση του σε μία σκέψη επιπλέον και πλέον ισχυρά και προξενεί εντύπωση με τα αποφθέγματα ,με τα αξίωματα και τους αφορισμούς του.

Η Φιλοσοφία και το Έργο του Νίτσε (Συνοπτική περιγραφή των έργων του ,Αφορισμοί και αποφθέγματα)

Χαραυγή (1881) Σκέψεις και ηθικές προλήψεις -Το αποκορύφωμα της πρώιμης φιλοσοφίας του Νίτσε, όπως την αρχή της ώριμης φιλοσοφίας του, είναι ο δείκτης από τον οποίο αργότερα θα αναχωρήσει για τη νέα φιλοσοφική γεωγραφικά πλάτη εδάφη και υψόμετρα της σκέψης και έρευνας.Σημαντικά σημεία του βιβλίου περιλαμβάνουν την σύνθεση του ανθρώπου με την συμπεριφορά των ζώων ,την ανθρώπινη ηθική,τον ρόλο του ανθρώπου,την αίσθηση της δύναμης προσφέροντας ψυχολογικές παρατηρήσεις και θεραπευτικές ιδέες.
Αποφθέγματα και Αφορισμοί :
  • H γιατρειά για τον έρωτα εξακολουθεί να είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εκείνο το παλιό δραστικό φάρμακο: η ανταπόδοση αγάπης.
  • Το μεγάλο επίτευγμα που έχει κατορθώσει η ανθρωπότητα εώς τώρα , είναι οτι δέν έχουμε πιά ανάγκη να βρισκόμαστεσε διαρκή φόβο για τα άγρια ζώα,για τους βάρβαρους,για τους θεούς και τα όνειρα μας.[3]
  • Η δεξιοτεχνία επιτυγχάνεται όταν δε σφάλλει, ούτε διστάζει κανείς στην εκτέλεση.
  • Όποιος θέλει να σκοτώσει τον αντίπαλό του, ας αναλογιστεί μήπως έτσι ακριβώς τον απαθανατίζει μέσα του.
  • Όποιος τιμωρείται, δεν είναι πια εκείνος που έχει κάνει την πράξη. Είναι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος.
  • Όποιος ζει όπως τα παιδιά – δηλαδή δεν παλεύει για το ψωμί του και δεν πιστεύει ότι οι πράξεις του έχουν τελική σημασία – παραμένει παιδιάστικος.
  • Δεν αρκεί να αποδεικνύουμε ένα πράγμα, πρέπει επίσης να παρασύρουμε ή να ανεβάζουμε τους ανθρώπους προς αυτό. Γι’ αυτό πρέπει να μάθει ο γνώστης να λέει τη σοφία του: και συχνά με τρόπο που να ηχεί σαν τρέλα.
  • Το "γνώθι σ'αυτόν" , Μόνο όταν ο άνθρωπος θα έχει φτάσει στη γνώση όλων των πραγμάτων θα μπορεί
    να γνωρίσει τον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί τα πράγματα είναι μόνο τα όρια του ανθρώπου.[3]
Η χαρούμενη επιστήμη (1882) - Ξένος τίτλος "GAY SCIENCE" : Θα ήθελα να συστήσω αυτό το βιβλίο σε όσους θέλουν να κατανοήσουν τις βασικές θεωρίες του Νίτσε καθώς γράφτηκε κατα την άνοδο της δημιουργικής κριτικής του καριέρας το 1882 .Η φράση "Ο Θεός είναι νεκρός" εμφανίστηκε για πρώτη φορά εδώ, στη χαρούμενη επιστήμη. Επίσης, είναι το πρώτο βιβλίο στο οποίο αναφέρει την Αιώνια υποτροπή και την ψυχολογία του αθεισμού.
Αποσπάσματα και Αφορισμοί :
Αποσπάσμα απο το βιβλίο Χαρούμενη Γνώση,εκδόσεις Εξάντας [1996,ISBN : 9602562897 ]
Ο Θεός είναι νεκρός! Ο Θεός παραμένει νεκρός! Και τον έχουμε σκοτώσει! Πώς θα παρηγορηθούμε, οι δολοφόνοι όλων των δολοφόνων; Ό, τι ήταν ιερότερο και τρανότερο στον κόσμο πέθανε ματωμένο από τα μαχαίρια μας,- ποιος θα σκουπίσει αυτό το αίμα από πάνω μας; Ποιο νερό υπάρχει για να μας καθαρίσει; Ποιες γιορτές της συμφιλίωσης, ποια ιερά παιχνίδια πρέπει να εφεύρουμε; Δεν είναι το μεγαλείο αυτής της πράξης πολύ μεγάλο για μας; Δεν πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε Θεοί ώστε να φανούμε αντάξιοι; Δεν υπήρξε ποτέ σπουδαιότερη πράξη, - και όποιος γεννηθεί μετά από μας, χάριν αυτής της πράξης θ’ ανήκει σε μια λαμπρότερη ιστορία από όλη την ιστορία έως τώρα!’
Μιλάει ο ευλαβικός άνθρωπος
Ο Θεός μας αγαπάει γιατί μας έπλασε!
"Ο άνθρωπος έπλασε το Θεό!" απαντούν οι έξυπνοι.
Και πώς να μην αγαπήσει αυτό που έπλασε;
Να το αρνηθεί γιατί το έπλασε;
Να το που χωλαίνει και δείχνει το νύχι του διαβόλου.
Γνωστές Φράσεις :
  • Οι λόγοι και οι προθέσεις που υπάρχουν πίσω από τη συνήθεια προστίθενται σε αυτήν μέσω ενός ψέματος, μόλις κάποιοι αρχίσουν να αμφισβητούν τη συνήθεια και να ρωτούν για τις προθέσεις και τους σκοπούς της. Εδώ έγκειται η μεγάλη ανεντιμότητα των συντηρητικών όλων των εποχών: είναι αυτοί που προσθέτουν ψέματα.
  • Μη φουσκώνεις:
    Το παραμικρό τσίμπημα θα σε κάνει να σκάσεις.
  • Κάποτε ήμασταν τόσο κοντά ο ένας στον άλλο μέσα στη ζωή που τίποτα δε φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδερφοσύνη μας, και μόνο ένα γεφυράκι υπήρχε ανάμεσα μας. Ακριβώς τη στιγμή που πήγαινες να ανέβεις σε αυτό σε ρώτησα: «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι για να με συναντήσεις;» - και τότε έπαψες πια να το θέλεις• κι όταν σε παρακάλεσα ξανά έμεινες σιωπηλός. Από τότε βουνά κι ορμητικοί ποταμοί κι ό,τι άλλο χωρίζει κι αποξενώνει μπήκαν ανάμεσά μας• κι ακόμα κι όταν το θέλαμε, δεν ήταν μπορετό να συναντηθούμε! Μα όταν θυμάσαι τώρα εκείνο το μικρό γεφυράκι δεν έχεις πια λόγια - μόνο λυγμούς και απορία.
  • Κανένας νικητής δεν πιστεύει στην τύχη.
  • Τι λέει η συνείδησή σου; «Πρέπει να γίνεις αυτός που είσαι.»
  • Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακούν ακριβώς την αντίθετη διαταγή όταν πλησιάζει ένας μεγάλος πόνος: ποτέ άλλοτε δε δείχνουν πιο περήφανοι, πιο φιλοπόλεμοι και πιο ευτυχισμένοι• ναι, ο ίδιος ο πόνος τούς χαρίζει τις μεγαλύτερες στιγμές τους! Αυτοί είναι οι ηρωικοί άνθρωποι, οι μεγάλοι προμηθευτές πόνου της ανθρωπότητας: αυτοί οι λίγοι ή σπάνιοι άνθρωποι που χρειάζονται την ίδια απολογία που χρειάζεται γενικά και ο ίδιος ο πόνος – και πράγματι! δεν πρέπει να τους την αρνηθούμε! Είναι οι πρωταρχικές δυνάμεις διατήρησης και ανάπτυξης του είδους, έστω και μόνον επειδή αντιστέκονται στο βόλεμα και δεν κρύβουν ότι αποστρέφονται αυτό το είδος ευτυχίας.
Ο άνθρωπος εκπαιδεύτηκε από τις πλάνες του: Πρώτον, πάντα έβλεπε τον εαυτό του ως ατελή,δεύτερον, προίκιζε τον εαυτό του με φανταστικές ιδιότητες, τρίτον, έβαζε τον εαυτό του στην ιεραρχία των όντων σε λάθος βαθμίδα ανάμεσα στο ζώο και τη φύση και τέταρτον, επινοούσε συνεχώς καινούριους πίνακες των καλών και τους δεχόταν για ένα διάστημα ως αιώνιους και μη εξαρτώμενους από όρους: το αποτέλεσμα ήταν πως άλλοτε η μια και άλλοτε η άλλη ανθρώπινη ενόρμηση και κατάσταση έπαιρνε την πρώτη θέση και εξευγενιζόταν λόγω αυτής της εκτίμησης. Αν αγνοήσουμε αυτές τις τέσσερις πλάνες, θα αγνοήσουμε και την ιδιότητα του να είσαι άνθρωπος, την ανθρωπιά και την «ανθρώπινη αξιοπρέπεια».
Τάδε έφη Ζαρατούστρα ή Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρας (1885) - είναι έργο του Γερμανού φιλόσοφου Νίτσε που θεωρείται ως το σημαντικότερο έργο του. Εκδόθηκε σε τέσσερα μέρη, από το 1883 ως στο 1885.Σύμφωνα με τον Ζαρατούστρα, όλοι οι άνθρωποι ήταν ίδιοι ενώπιον του θεού. Όταν όμως ο θεός απέθανε, η ισότητα απωλέσθηκε και αυτή, και έτσι οι άνθρωποι έγιναν έρμαιο του όχλου. Στο σημείο αυτό βρίσκεται η ευκαιρία της γέννησης του Υπεράνθρωπου. Σύμφωνα πάντα με τον Ζαρατούστρα, ο άνθρωπος που εκπληρώνει χρέη γέφυρας με κατάληξη στον Υπεράνθρωπο, πρέπει να αυτοϋπερνικηθεί για να παραχωρήσει την θέση του στον Υπεράνθρωπο. Αξιοσημείωτο είναι επίσης η αναφορά του μεγάλου φιλόσοφου στον χορό "Κεφάλαιο Για την ανάγνωση και την γραφή" ,
Τα χαρακτηριστικά του Υπεράνθρωπου είναι :
  • η δημιουργικότητα
  • η αυτολατρεία
  • η λατρεία προς την ζωή και η αυτοπεποίθηση
  • η δύναμη της θελήσεως
  • το θάρρος, η στυγνότητα και η αδιαλλακτικότητα
Αποσπάσματα και Αφορισμοί :
Το πρόσωπο το οποίο μιλάει είναι ο Ζαρατούστρα, ο φανταστικός προφήτης του Νίτσε που κατεβαίνει από το βουνό για να μοιραστεί τη σοφία του με τους ανθρώπους..
  • Εσύ, μεγάλο άστρο! Αν δεν είχες αυτούς που φωτίζεις, τι θα ήταν η ευτυχία σου; (Απο τον πρόλογο )
  • Κράτος λέγεται το πιο παγερό απ’ όλα τα παγερά τέρατα. Κι επίσης παγερά ψεύδεται και τα ψέματα αυτά έρπουν από το στόμα του:’εγώ το κράτος είμαι ο λαός’.
  • Κάποτε πρέπει ν’ αγαπήσετε πέρα από τον εαυτό σας! Μάθετε πρώτα, λοιπόν, ν’ αγαπάτε.
  • Σας διδάσκω τον Υπεράνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί. Εσείς τι έχετε κάνει για να τον ξεπεράσετε;
  • Ο άνθρωπος είναι ένα βρόμικο ποτάμι. Πρέπει να είσαι θάλασσα για να μπορείς να δέχεσαι ένα βρόμικο ποτάμι χωρίς να λερώνεσαι.
  • Ανταμείβει κανείς άσχημα το δάσκαλο, όταν μένει πάντα μαθητής. (Μέρος πρώτο, Για την αρετή)
  • Ο αληθινός άνδρας θέλει δύο πράγματα: τον κίνδυνο και το παιχνίδι. Γι’ αυτό θέλει τη γυναίκα, σαν το πιο επικίνδυνο παιχνίδι.
  • Ο άνθρωπος είναι ένα σχοινί, τεντωμένο ανάμεσα στο ζώο και στον Υπεράνθρωπο – ένα σχοινί πάνω από μια άβυσσο.
  • Πάντα υπάρχει λίγη παραφροσύνη στην αγάπη. Αλλά και πάντα υπάρχει λίγη λογική στην παραφροσύνη.
  • Αν πιστεύατε περισσότερο στη ζωή, θα παραδινόσασταν λιγότερο στη στιγμή. Αλλά δεν έχετε αρκετό περιεχόμενο μέσα σας για να περιμένετε – ούτε καν για να τεμπελιάζετε!
  • Στον κόσμο, τα καλύτερα πράγματα δεν αξίζουν τίποτε, αν δεν υπάρχει ένας που να τα βγάλει στη σκηνή: μεγάλους άνδρες ονομάζει ο λαός αυτούς τους σκηνοθέτες.
  • Όσα δίνετε στον φίλο σας, εγώ θα τα δώσω στον εχθρό μου και πάλι δε θα γίνω φτωχότερος.
Για τις Χαρές και τα Πάθη
Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί: και γι’ αυτό πρέπει να αγαπάς τις αρετές σου – γιατί απ’ αυτές θα χαθείς.
Για το νέο είδωλο (Μέρος Πρώτο)
Για τις μεγάλες ψυχές, η γη είναι ακόμη ελεύθερη. Για τις μεγάλες ψυχές, ελεύθερη είναι ακόμη μια ελεύθερη ζωή. Αληθινά, όποιος κατέχει λίγα, κατέχεται εξίσου λίγο: ευλογημένη να είναι η μικρή φτώχεια!
Ο Νίτσε για τον Χορό : [Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα Εκδόσεις ΠΑΡ. Καλφάκη 1958]
Θα πίστευα μόνο σε ένα θεό που ξέρει να χορεύει
Δέν σκοτώνει κανείς με την οργή, παρά με το γέλιο. Εμπρός . Ασ σκοτώσουμε το πνεύμα της βαρύτητας Έμαθα να περπατώ: Απο τότε άρχισα να τρέχω. Έμαθα να πετώ : Απο τότε δέ θέλω να με σπρώχνουνγια να αλλάξω θέση.
Τώρα είμαι ελαφρός,τώρα πετώ,Απο τότε δέ θέλω να με σπρώχνουν για να αλλάξω θέση. Τώρα είμαι ελαφρός,τώρα πετώ,τώρα βλέπω τον εαυτό μου μου απο κάτω μου,τώρα χορεύει ένας θεός μέσα μου.
"Έτσι μίλησεν ο Ζαρατούστρα"

Πρέπει να έχει κανείς χάος μέσα του για να μπορέσει να γεννήσει ένα αστέρι που χορεύει.
Απόσπασμα απο το βιβλίο "Έτσι μίλησεν ο Ζαρακούτρα"
Ο άνθρωπος της γνώσης δεν πρέπει να αγαπά μόνο τους εχθρούς του, αλλά και να μπορεί να μισεί τους φίλους του.
Για την ανάγνωση και τη γραφή
Βλέπετε προς τα πάνω, όταν ποθείτε την ανύψωση. Κι εγώ βλέπω προς τα κάτω γιατί είμαι ανυψωμένος.
Πέρα Από το Καλό και το Κακό (1886) - γράφτηκε αμέσως μετά το"Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα" .Ο Νίτσε δεν μπλέκει τον αναγνώστη στα δίχτυα της αφηρημένης φιλοσοφικά ιδεολογίας του τόσο.Για τον αμύητο αναγνώστη, το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη υπομονή, (και ίσως, περιστασιακά, ένα λεξικό!) . Αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, αλλα ίσως για πολύ προχωρημένους φιλόσοφους. Άν και περιέχει κάποιους πολύ ενδιαφέρον αφορισμούς, το πέρα απο το καλό και το κακό δέν είναι αυτό που διακηρύσει ο τίτλος του.Ο Νίτσε σίγουρα δεν κινείται πέρα από τη σφαίρα των αποφάσεων
της αξίας ούτε προσφέρει μία πραγματική εναλλακτική λύση στις συμβατικές αντιλήψεις του καλού και του κακού. Αντίθετα παίρνει απλά την όψη του ίδιου νομίσματοςκαι αντιστρέψει τις ετικέτες,αποδίδοντας (τουλάχιστον από την ισχυρή επίπτωση) ηθική ανωτερότητα σε ότι θα μπορούσε να ονομαστεί συμβατικά "κακό" και την ηθική κατωτερότητα σε αυτό που η κοινωνία γενικά έχει αποδεχθεί ώς "καλή" Ανωτερότητα.
Αποσπάσματα και Αφορισμοί :
Γνωστές Φράσεις
Όποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει τέρας. κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα

Θέληση για Αλήθεια
Η θέληση για αλήθεια, που εξακολουθεί να μας παρασύρει σε πολλά τολμηρά εγχειρήματα, αυτή η περίφημη φιλαλήθεια, για την οποία όλοι οι φιλόσοφοι μέχρι τώρα μίλησαν με σεβασμό: πόσα ερωτήματα δεν έχει ήδη βάλει μπροστά μας αυτή η θέληση για αλήθεια! πόσα παράξενα, ενοχλητικά, αμφίβολα ερωτήματα!

Ο Νίτσε για την ηθική
Το ξεπέρασμα της ηθικής, υπό μια ορισμένη έννοια ακόμη και η αυτοϋπέρβαση της ηθικής: ας είναι αυτό το όνομα για εκείνη τη μακρόχρονη μυστική εργασία που έχει κρατηθεί για τις πιο επιτήδειες, πιο έντιμες και επίσης πιο κακεντρεχείς συνειδήσεις τής σήμερον, ως ζώσες λυδίες λίθους της ψυχής.
Το ελεύθερο πνεύμα :
  • Κανένας δεν ψεύδεται τόσο όσο ο αγανακτισμένος άνθρωπος.
  • Δε γνωρίζω τίποτε που να με έκανε να στοχαστώ περισσότερο το κρύψιμο και τη φύση Σφίγγας του Πλάτωνα όσο αυτό το ευτυχώς διασωθέν περιστατικό: το ότι κάτω από το μαξιλάρι του νεκροκρέβατού του δε βρήκαν καμιά «Βίβλο», τίποτε αιγυπτιακό, πυθαγόρειο, πλατωνικό – αλλά τον Αριστοφάνη.
  • Πολύ λίγοι είναι φτιαγμένοι για ανεξαρτησία – είναι ένα προνόμιο των δυνατών.
  • Οι υψηλότερες διοράσεις μας πρέπει – και θα έπρεπε! – να ηχούν σαν τρελές σε ορισμένες περιπτώσεις, σαν εγκλήματα, όταν φτάνουν με ανεπίτρεπτο τρόπο στα αυτιά εκείνων που δεν είναι φτιαγμένοι και προορισμένοι γι’ αυτές.
  • Το στοιχείο της οργής και το στοιχείο του σεβασμού που χαρακτηρίζουν τη νεότητα, μοιάζουν να μην αφήνουν σε ησυχία τον εαυτό τους ώσπου να παραποιήσουν ανθρώπους και πράγματα με τέτοιο τρόπο που να μπορούν να ξεσπάσουν σ’ αυτά – η νεότητα ως τέτοια είναι κάτι που παραποιεί και εξαπατά.
  • Το ξεπέρασμα της ηθικής, υπό μια ορισμένη έννοια ακόμη και η αυτοϋπέρβαση της ηθικής: ας είναι αυτό το όνομα για εκείνη τη μακρόχρονη μυστική εργασία που έχει κρατηθεί για τις πιο επιτήδειες, πιο έντιμες και επίσης πιο κακεντρεχείς συνειδήσεις τής σήμερον, ως ζώσες λυδίες λίθους της ψυχής.
  • Όταν ο άνθρωπος καταπιάνεται με τις αλήθειες με πάρα πολύ ανθρώπινο τρόπο – ψάχνει δηλαδή το αληθινό μόνο και μόνο για να κάνει το καλό – βάζω στοίχημα πως δε βρίσκει τίποτε
Γνωμικά και Αποφθέγματα :
  • Πολύ λίγοι είναι φτιαγμένοι για ανεξαρτησία – είναι ένα προνόμιο των δυνατών.
  • Οι υψηλότερες διοράσεις μας πρέπει – και θα έπρεπε! – να ηχούν σαν τρελές σε ορισμένες περιπτώσεις, σαν εγκλήματα, όταν φτάνουν με ανεπίτρεπτο τρόπο στα αυτιά εκείνων που δεν είναι φτιαγμένοι και προορισμένοι γι’ αυτές.
  • Το στοιχείο της οργής και το στοιχείο του σεβασμού που χαρακτηρίζουν τη νεότητα, μοιάζουν να μην αφήνουν σε ησυχία τον εαυτό τους ώσπου να παραποιήσουν ανθρώπους και πράγματα με τέτοιο τρόπο που να μπορούν να ξεσπάσουν σ’ αυτά – η νεότητα ως τέτοια είναι κάτι που παραποιεί και εξαπατά.
  • Όταν ο άνθρωπος καταπιάνεται με τις αλήθειες με πάρα πολύ ανθρώπινο τρόπο – ψάχνει δηλαδή το αληθινό μόνο και μόνο για να κάνει το καλό – βάζω στοίχημα πως δε βρίσκει τίποτε.
  • Τι είναι, αλήθεια, αυτό που μέσα μας θέλει την αλήθεια?
  • "η γνώση για την γνώση" - αυτός είναι ο τελευταίος βρόχος που στήνει η ηθική.
  • ο μεγαλοφυής άνθρωπος είναι ανυπόφορος αν δεν διαθέτει τουλάχιστον δύο άλλα πράγματα: ευγνωμοσύνη και καθαρότητα.
  • 'όταν γυμνάσει κανείς τη συνείδησή του, αυτή μας φιλάει την ίδια στιγμή που μας δαγκώνει.
  • Συμβουλή σαν αίνιγμα. - "αν ο δεσμός δεν πρέπει να σπάσει - πρέπει πρώτα να δοκιμάσεις να τον κόψεις.
  • Η γοητεία της γνώσης θα ήταν μικρή αν δεν έπρεπε να υπερνικηθεί τόσο πολλή ντροπή στο δρόμο προς αυτήν.
  • Όχι η δύναμη, αλλά η διάρκεια των υψηλών αισθημάτων είναι εκείνη που κάνει τους ανώτερους ανθρώπους.
  • Όποιος φτάνει το ιδανικό του, απ’ αυτό το ίδιο το γεγονός το ξεπερνά κιόλας.
  • Ωριμότητα του ανθρώπου: το να ξαναβρίσκει κανείς τη σοβαρότητα που είχε παιδί, όταν έπαιζε.
  • Πώς; Ένας μεγάλος άνθρωπος; Εγώ βλέπω πάντα μόνο τον ηθοποιό του ίδιου του τού ιδεώδους.
  • Όταν γυμνάσει κανείς τη συνείδησή του, αυτή τον φιλάει την ίδια στιγμή που τον δαγκώνει.
  • Δεν υπάρχουν καθόλου ηθικά φαινόμενα, αλλά μόνο μια ηθική ερμηνεία των φαινομένων.
  • Ο αισθησιασμός επισπεύδει τόσο την ανάπτυξη του έρωτα, που η ρίζα παραμένει αδύναμη και μπορεί να ξεριζωθεί εύκολα.
  • Στην αληθινή αγάπη, η ψυχή είναι εκείνη που περιβάλλει το σώμα.
  • Η γυναίκα δε θα είχε το δαιμόνιο του καλλωπισμού, αν δεν είχε το ένστικτο ότι παίζει το δεύτερο ρόλο.
  • Όποιος παλεύει με τέρατα, πρέπει να προσέξει να μη γίνει τέρας. Κι όταν κοιτάς πολλή ώρα μέσα σε μια άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα.
  • Το να έχει κανείς ταλέντο δεν είναι αρκετό: πρέπει να έχει και την άδειά σας να το έχει – ε, φίλοι μου;
  • Οι ποιητές είναι αναιδείς απέναντι στα βιώματά τους: τα εκμεταλλεύονται.
  • Το να μιλάς πολύ για τον εαυτό σου μπορεί να είναι και ένα μέσο για να τον κρύβεις.
  • Στον έπαινο υπάρχει περισσότερη ενόχληση απ’ ότι στη μομφή.
  • Αγαπάμε τελικά τις επιθυμίες μας και όχι αυτό που επιθυμούμε.
  • Δε με συντάραξε το ότι μου είπες ψέματα, αλλά το ότι δε σε πιστεύω πια.
Για την Μουσική
Μέσω της μουσικής τα πάθη απολαμβάνουντον εαυτό τους
Η γενεαλογία της ηθικής (1887) - Ενα από τα τελευταία έργα του, καθώς γράφτηκε το 1887, τρία χρόνια πριν τον εγκλεισμό του σε Ψυχιατρείο.Στο συγκεκριμένο Βιβλίο η Φράση "Για να γνωρίσει κανείς τον εαυτό του, λέει ό Νίτσε. πρέπει πρώτα να τον αναζητήσει. Πρέπει λοιπόν να επιστρέψει στις ρίζες" μια σαρωτική δήλωση σχετικά με την κατάσταση της Ευρώπης στο τέλος του 19ου αιώνα."Εμείς ποτέ δεν έχουμε κοίταξει τον εαυτό μας ", συνεχίζει," ναι, στό «απώτερο παρελθόν». Διότι «το μέλλον ανήκει σ' εκείνον ό όποίος θα έχει την πιο μακριά μνήμη». .Η διαβόητη - πεποίθηση ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός μέσα, κληροδότησε στον κόσμο μία " ηθική σκλάβων ". "Οι θρησκείες είναι η σκληρότητα του Συστήματος". Ο Νίτσε βλέπει τα "ασκητικά ιδανικά" της θρησκείας, όπως είναι πανομοιότυπα με εκείνα των φιλοσόφων."η Η άνευ όρων βούληση για την αλήθεια είναι η πίστη στο ασκητικό ιδεώδες ίδια, καθώς έχει χάσει τις αισθήσεις για επιτακτική ανάγκη.
Αποσπάσματα και Αφορισμοί :
Βρισκόμαστε μπροστά σε μία ασθένεια: «την τρομερότερη ασθένεια πού ενδήμησε ποτέ μέσα στους ανθρώπους", 'Η καταγωγή της ασθένειας αυτής είναι ή εμφάνιση, σε μια καθορισμένη έθνογεωγραφική περίμετρο, ένός ήθικου τύπου, φορέως μιας νοοτροπίας και μιας προθέσεως, του όποίου ή τελειότερη ενσάρκωση είναι ό 'Ιερεύς
Για τον 'Ιερέα:
Oποιοδήποτε γεγονός είναι μία ηθική ένδειξη. 'Ο κόσμος δεν είναι πλέον γεμάτος γεγονότα αντικειμενικά ουδέτερα, τα όποία αξιολογούνται από τις συγκυρίες. Είναι γεμάτος μόνον από τιμωρίες και ανταμοιβές. Οποιοδήποτε ευτυχές γεγονός είναι ένδειξη μιας άνταμοιβης «γραμμένης" στήν αίωνία τάξη πραγμάτων. 'Οποιοδήποτε άτυχές γεγονός ειναι ένδειξη μιας τιμωρίας, πού τιμωρεί ένα «ηθικό λάθος» σημερινό, περασμένο, η και μελλοντικό.
Στην «Θέληση της δυνάμεως»
Όταν κακομεταχειρίζεται κανείς το σώμα, δημιουργεί το κατάλληλο έδαφος για τα αισθήματα ένοχης, δηλαδή μία αρρωστημένη κατάσταση πού χρειάζεται μία εξηγήση. Αυτήν την εξήγηση, ό Ιερεύς την παρέχει με μία θέρμη σχεδόν μονομανιακή, έποφελoύμενoς της ασθένειας και τού υποβόσκοντος μαζοχισμού.
Γνωμικά και Αποφθέγματα :
  • Ο άνθρωπος «ό όποίος υποφέρει από μία οποιαδήποτε αίτία, φυσιολογική ασφαλώς» αναρωτάτε για τούς λόγους του πόνου του. Τότε συναντά κάποιον που γνωρίζει ακόμη αυτό που είναι κρυφό, τον μάγο του, τον ασκητικό ιερέα, ό όποίος του δίνει μία πρώτη ένδειξη για την αίτία του πόνου του.
  • Στους αδύναμους και τους καταπιεσμένους, η ευτυχία εμφανίζεται κυρίως με τη μορφή του ναρκωτικού, της ανάπαυσης, της ειρήνης, του «σαββάτου», της πνευματικής και σωματικής χαλάρωσης, με λίγα λόγια με την παθητική της μορφή.
  • Πόσο σέβεται τον εχθρό του ο ανώτερος άνθρωπος! Κι ένας τέτοιος σεβασμός είναι ο έτοιμος δρόμος για την αγάπη!
  • Ο άνθρωπος θα προτιμήσει συντομότερα να θέλει το μηδέν, παρά να μη θέλει τίποτα.
  • Σήμερα δε βλέπουμε τίποτα που να μας αφήνει να γίνουμε μεγαλύτεροι∙ διαισθανόμαστε πως όλα όσο πάνε μικραίνουν, πως όσο πάνε περιορίζονται σε κάτι πιο μικρό, πιο ακίνδυνο, πιο φρόνιμο, πιο μέτριο και πιο αδιάφορο, ως τον υπερθετικό βαθμό των κινεζισμών και των χριστιανικών αρετών∙ ας μην αμφιβάλλουμε, ο άνθρωπος γίνεται όλο και «καλύτερος».
  • Και η ανημποριά που δεν εκδικείται, με το ψέμα γίνεται «καλοσύνη»∙ η φοβισμένη χαμέρπεια «ταπεινοφροσύνη»∙ η υποταγή σε εκείνους που μισούμε «υπακοή». Ό,τι το ακίνδυνο υπάρχει στο αδύναμο ον, η δειλία του, εκείνη η δειλία που υπάρχει άφθονη μέσα του ,στολίζεται με ένα καλόηχο όνομα και ονομάζεται «υπομονή», και καμιά φορά μάλιστα και «αρετή», και τίποτε άλλο.
  • Πόσο αίμα και πόση τιμή βρίσκεται στο βάθος των «καλών πραγμάτων»!
  • Όλα τα μεγάλα πράγματα χάνονται από μόνα τους, με μια πράξη αυτοκατάργησης.
Ο Αντίχριστος (1888) - Ο Αντίχριστος Γράφτηκε το 1888,τελευταίο δημιουργικό έτος για τον Φρίντιχτ Νίτσε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1908. Ο Νίτσε κατατοπίζει τον αναγνώστη και εξηγεί μεταξύ πολλών άλλων, την ψυχοσύνθεση ενός πιστού. Ο Αντίχριστος" είναι μια σχετικά απλή παρουσίαση της κριτικής για τον Χριστιανισμό επιτίθοντας τόν ως μια μάστιγα για την ανθρωπότητα. Θεωρεί οτι ο χριστιανισμός μπορεί να κατανοηθεί μόνο εάν εξεταστεί στο έδαφος στο οποίο μεγάλωσε , και οτι στο Χριστιανισμό ούτε η ηθική ούτε η θρησκεία έρχονται σ' επαφή με την πραγματικότητα σ' οποιοδήποτε σημείο.
Αποσπάσματα και Αφορισμοί :
Για τον χριστιανισμό ώς Μάστιγα.
Ονομάζω το χριστιανισμό μοναδική μεγάλη μάστιγα, μοναδική μεγάλη εσωτερική διαφθορά, μοναδικό μεγάλο ένστικτο εκδίκησης, που δε βρίσκει μέσο αρκετά δηλητηριώδες, αρκετά ύπουλο, αρκετά υποχθόνιο, αρκετά ποταπό. Τον ονομάζω μοναδικό και αθάνατο στίγμα της ανθρωπότητας.
Για τους θεολόγους
Ανακάλυψα το ένστικτο των θεολόγων παντού: είναι η πιο διαδεδομένη, πραγματικά υποχθόνια, μορφή ψευτιάς που υπάρχει στη γη. Ό,τιδήποτε θεωρεί αληθινό ένας θεολόγος είναι αναγκαστικά ψεύτικο: αυτό είνια σχεδόν ένα κριτήριο της αλήθειας. Παντού όπου φτάνει η επίδραση του θεολόγου, οι αξιολογικές κρίσεις στηρίζονται στα κεφάλια τους και οι έννοιες του αληθινού και του ψεύτικου αλλάζουν αναγκαστικά ρόλους: ό,τι είναι επιζήμιο για τη ζωή ονομάζεται “αληθινό” – ό,τι την ανεβάζει την εξυψώνει, την επιβεβαιώνει, την δικαιολογεί και την κάνει να θριαμβεύει, ονομάζεται “ψεύτικο”.
Για τον Θεό
Το ότι δεν βρίσκουμε Θεό –ούτε στην Ιστορία, ούτε στη φύση, ούτε πίσω από τη φύση- δεν είναι αυτό που μας διαφοροποιεί. Αυτό που μας διαφοροποιεί είναι ότι αντιλαμβανόμαστε αυτό που τιμήθηκε ως Θεός όχι ως θεϊκό, αλλά ως άθλιο, παράλογο, βλαβερό. Όχι ως απλό λάθος αλλά ως έγκλημα εναντίον της ζωής…
Για την Κρίση του ανθρώπου
«Μην κρίνεις» λένε αυτοί (οι ιερείς), αλλά στέλνουν στην κόλαση ό,τι στέκει στο δρόμο τους. Αφήνοντας το θεό να κρίνει, κρίνουν αυτοί∙ δοξάζοντας το θεό, δοξάζουν τους εαυτούς τους∙ απαιτώντας τις αρετές, που τους χρειάζονται για να κρατηθούν στην κορυφή, δίνουν στον εαυτό τους τη μεγαλειώδη όψη μιας πάλης για την αρετή.
Γνωμικά και Αποφθέγματα :
  • Τι είναι καλό; Ό,τι ανυψώνει στον άνθρωπο το αίσθημα της δύναμης, τη θέληση για απόκτηση δύναμης, την ίδια τη δύναμη. Τι είναι κακό; Ό,τι γεννιέται από την αδυναμία. Τι είναι ευτυχία; Το αίσθημα ότι η δύναμη μεγαλώνει – ότι μια αντίσταση εξουδετερώνεται.
  • Οι αδύναμοι και οι αποτυχημένοι πρέπει να εκλείψουν: είναι η πρώτη αρχή της δικής μας αγάπης για τον άνθρωπο.
  • Η ευσπλαχνία αρνείται τη ζωή, την κάνει ακόμη πιο άξια άρνησης. Η ευσπλαχνία είναι η πρακτική του μηδενισμού.
  • Ο άνθρωπος δεν είναι κατά κανένα τρόπο η κορώνα της δημιουργίας: κάθε ζων ον στέκει δίπλα του στο ίδιο επίπεδο τελειότητας.
  • Στον χριστιανισμό ούτε η ηθική ούτε η θρησκεία έχουν κάποιο σημείο επαφής με την πραγματικότητα.
  • Τι σημασία θα είχε ένας θεός που δε θα ήξερε τίποτα από οργή, εκδίκηση, φθόνο, περιφρόνηση, δόλο και βία, που θα αγνοούσε το γοητευτικό ξέσπασμα της νίκης και της εκμηδένισης; Κανείς δε θα καταλάβαινε ένα τέτοιο θεό∙ γιατί λοιπόν τον έχουμε;
  • Η αγάπη είναι μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος βλέπει συνήθως τα πράγματα έτσι όπως αυτά δεν είναι.
  • (Ο Χριστός) ήταν ένας πολιτικός εγκληματίας, στο βαθμό που μπορούσαν να υπάρχουν πολιτικοί εγκληματίες σε μια παράλογα απολιτική κοινότητα. [..] Πέθανε επειδή ήταν ένοχος. Δεν υπάρχει λόγος να ισχυριζόμαστε – αν και αυτό γίνεται πολλές φορές – ότι πέθανε για τις αμαρτίες των άλλων.
  • Η ίδια η λέξη «χριστιανισμός» είναι παρανόηση: στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο ένας χριστιανός, κι αυτός πέθανε πάνω στο σταυρό..
  • Εναντίον της ανίας, ακόμα και οι θεοί αγωνίζονται μάταια.
  • Έτσι ο θεός δημιούργησε τη γυναίκα. Αυτό ήταν πράγματι το τέλος της ανίας – αλλά και άλλων πραγμάτων! Η γυναίκα ήταν το δεύτερο λάθος του θεού.
  • Μια σύντομη επίσκεψη σε ένα φρενοκομείο δίνει μια αναμφισβήτητη απόδειξη για το ότι η πίστη κάνει τους ανθρώπους μακάριους μόνο σε ορισμένες περιστάσεις, για το ότι η μακαριότητα δεν μετατρέπει μια παγιωμένη ιδέα σε αληθή ιδέα, και για το ότι η πίστη δεν κινεί βουνά, αλλά υψώνει βουνά εκεί που δεν υπάρχουν.
  • Πίστη σημαίνει να μη θέλεις να μάθεις την αλήθεια. Νιχιλισμός και χριστιανισμός: ομοιοκαταληκτούν μεταξύ τους, αλλά αυτό δεν είναι το μοναδικό κοινό χαρακτηριστικό τους.
  • Και ο χρόνος μετριέται από την καταραμένη μέρα από την οποία άρχισε τούτη η συμφορά - από την πρώτη μέρα του χριστιανισμού! Γιατί να μην τον μετρούμε από την τελευταία μέρα του χριστιανισμού; Γιατί όχι από σήμερα; Επαναξιολόγηση όλων των αξιών!
Το Λυκόφως των Ειδώλων (1888) - Το λυκοφώς των ειδώλων αποτελεί ένα απο τα τελευταία του έργα του ,καθώς η φήμη του Νίτσε και η δημοτηκότητα του άρχισε να εξαπλώνεται.Βασικό μέλημα του Νίτσε είναι η θέληση και επιβίωση για την ζωή θεωρώντας οτι αυτό είναι που επιβεβαιώνει την ταυτότητα του κάθε ανθρώπου.Για τον Νίτσε, η ζωή έχει νόημα στο βαθμό που αντανακλά η «θέληση για δύναμη και οτι η έννοια αυτή αντανακλά τη βούληση σε μια προσπάθεια να αποκτήσει την γνώση του εαυτού του και της ύπαρξης.
Στο βιβλίο αυτό διαφωνεί με τον σωκράτη οτι η αυτογνωσία είναι αρετή και οτι δέν υπάρχει καμία βάση λογικής με
την αρετή ούτε την ευτυχία. θεωρεί τον Σωκρατικό ορθολογισμό μία μέθοδο αμφιβολίας που δέν βασίζεται στο ένστικτο.
Απο την άλλη πλευρά συμφωνεί με τον Ηράκλειτο οτι η πραγματικότητα είναι μία συνεχής κατάσταση που πρέπει να γίνει
και όχι μία κατάσταση ύπαρξης. Η πραγματικότητα είναι μία αιώνια αλλαγή και δέν είναι αμετάβλητη.
Ο Νίτσε διαφωνεί με τον Ηράκλειτο οτι οι αισθήσεις μας παραποιούν την πραγματικότητα και ο λόγος είναι αυτός που διαστρεβλώνει τις αντιλήψεις μας για τον κόσμο.Ο Μόνος πραγματικός κόσμος είναι ο κόσμος εμφανείς στις αισθήσεις μας.Ο Νίτσε υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος δέν δημιουργήθηκε απο κανένα θεο και ούτε για οποιαδήποτε θεϊκό σκοπό.Για τον Νίτσε, η χριστιανική έννοια του Θεού είναι μια «θέληση για τίποτα." Ο Θεός είναι νεκρός.

Ρητά και Αιχμές

  • Ακόμα και ο πιο θαρραλέος από εμάς σπάνια έχει το θάρρος για αυτό που γνωρίζει.
  • Για να ζεις μόνος, πρέπει να είσαι ζώο ή θεός – λέει ο Αριστοτέλης. Ξέχασε την τρίτη περίπτωση: πρέπει να είσαι και τα δύο – φιλόσοφος.
  • Πώς; Είναι ο άνθρωπος απλώς ένα λάθος του θεού; Ή ο θεός απλώς ένα λάθος του ανθρώπου;
  • Από τη σχολή πολέμου της ζωής. – Ό,τι δε με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό.
  • Τι; Ψάχνεις; Θα ήθελες να δεκαπλασιαστείς, να εκατονταπλασιαστείς; Ψάχνεις οπαδούς; - Ψάξε για μηδενικά!
  • Δυσπιστώ απέναντι σε όλους τους συστηματοποιητές και τους αποφεύγω. Η θέληση για σύστημα είναι έλλειψη ακεραιότητας.
  • Το σκουλήκι συσπειρώνεται όταν το πατούν. Έτσι είναι έξυπνο. Με αυτό τον τρόπο μειώνει τις πιθανότητες να το ξαναπατήσουν. Στη γλώσσα της ηθικής: ταπεινοφροσύνη.
  • Δίχως τη μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος.
  • Ο απογοητευμένος μιλά: Ψάχνω μεγάλους ανθρώπους, μα βρίσκω πάντα τους πιθήκους του ιδεώδους τους.
  • Η συνταγή για τη δική μου ευτυχία; Ένα Ναι, ένα Όχι, μια ευθεία γραμμή, ένας σκοπός.
Το «Λογικό» στη Φιλοσοφία
Να πλάθουμε μύθους για ένα κόσμο «άλλο» απ’ αυτόν εδώ είναι κάτι που δεν έχει κανένα νόημα, με την προϋπόθεση ότι δεν κυριαρχεί μέσα μας ένα ένστικτο συκοφαντίας, υποτίμησης, ενοχοποίησης της ζωής: στην έσχατη περίπτωση εκδικούμαστε τη ζωή με τη φαντασμαγορία μιας «άλλης», μιας «καλύτερης» ζωής.
Η Ηθική ως Αντίφυση
Το πιο δηλητηριώδες πράγμα εναντίον των αισθήσεων δεν έχει ειπωθεί από τους ανίκανους ούτε από τους ασκητές, αλλά από εκείνους που ήταν αδύνατο να γίνουν ασκητές, από εκείνους που είχαν ανάγκη να είναι ασκητές.

Το Πρόβλημα του Σωκράτη

  • Το καθετί στο Σωκράτη είναι υπερβολικό, γελοίο, καρικατούρα∙ το καθετί είναι επίσης συγκαλυμμένο, υστερόβουλο, υποχθόνιο.
  • Παντού όπου η αυθεντία εξακολουθεί να ανήκει στις καλές συνήθειες, παντού όπου δεν αιτιολογεί κανείς αλλά διατάζει, ο διαλεκτικός είναι ένα είδος παλιάτσου: γελούν μαζί του, δεν τον παίρνουν στα σοβαρά. Ο Σωκράτης ήταν ο παλιάτσος που κατάφερε να τον πάρουν στα σοβαρά.

Ακροβολισμοί Ενός Παράκαιρου Ανθρώπου

  • Η δύναμη που δεν έχει πια ανάγκη να αποδείξει τον εαυτό της∙ που απαξιώνει να αρέσει∙ που απαντά δύσκολα∙ που δεν αισθάνεται κανένα μάρτυρα γύρω της∙ που ζει δίχως να έχει συνείδηση ότι υπάρχει αντίθεση προς αυτήν που στηρίζεται στον εαυτό της, μοιρολατρικά, ένας νόμος μεταξύ νόμων: αυτό μιλά ως μεγάλο στυλ από μόνο του.
  • Οι πιο πνευματικοί άνθρωποι, με την προϋπόθεση ότι είναι και οι πιο θαρραλέοι, βιώνουν και τις πιο οδυνηρές τραγωδίες: γι’ αυτό όμως τιμούν τη ζωή, γιατί τους αντιτάσσει τη μεγαλύτερή της αντιπαλότητα.
  • Στο ωραίο, ο άνθρωπος παίρνει τον εαυτό του ως μέτρο της τελειότητας∙ σε ακραίες περιπτώσεις, μέσα στο ωραίο λατρεύει τον εαυτό του.
  • Ο πραγματικός άνθρωπος δεν αξίζει απείρως περισσότερο από οποιονδήποτε απλώς επιθυμητό, ονειρεμένο, κατασκευασμένο και ψεύτικο άνθρωπο; Από οποιονδήποτε ιδεώδη άνθρωπο; Και μόνον ο ιδεώδης άνθρωπος προσβάλλει το γούστο του φιλοσόφου.
  • Πρέπει να δημιουργηθεί μια καινούργια ευθύνη, αυτή του γιατρού, για όλες τις περιπτώσεις όπου το ύψιστο συμφέρον της ζωής, της ανιούσας ζωής, απαιτεί την πιο ανενδοίαστη απώθηση και παραμέρισμα της εκφυλισμένης ζωής – για παράδειγμα, στην περίπτωση του δικαιώματος να τεκνοποιήσεις, του δικαιώματος να γεννηθείς, του δικαιώματος να ζεις. Να πεθαίνεις περήφανα όταν δεν είναι πια μπορετό να ζεις περήφανα.
  • Δεν είναι στο χέρι μας να εμποδίσουμε τη γέννησή μας: μπορούμε όμως να διορθώσουμε αυτό το λάθος – γιατί πολλές φορές είναι λάθος. Όταν καταργεί κανείς τον εαυτό του, κάνει το πιο αξιοπρόσεκτο πράγμα που υπάρχει: με αυτό κερδίζει σχεδόν το δικαίωμα να ζει.
  • Η αξία ενός πράγματος δεν έγκειται μερικές φορές σε εκείνο που πετυχαίνουμε με αυτό, αλλά σε εκείνο που πληρώνουμε για αυτό.
  • Φιλελευθερισμός: με άλλα λόγια, αγελαία αποκτήνωση.
  • Γιατί, τι είναι ελευθερία; Είναι το να έχεις τη θέληση να αναλάβεις την ευθύνη για τον εαυτό σου. Το να διατηρείς την απόσταση που μας χωρίζει τον ένα από τον άλλο. Το να γίνεις πιο αδιάφορος απέναντι στον κόπο, τη δυσκολία, τη στέρηση, ακόμα και την ίδια τη ζωή. Το να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις για την υπόθεσή σου ανθρώπους – δίχως να εξαιρείσαι ούτε εσύ ο ίδιος.
  • Πρέπει να έχεις ανάγκη να είσαι δυνατός – αλλιώς δε γίνεσαι ποτέ.
  • Αν θέλεις ένα σκοπό, τότε πρέπει επίσης να θέλεις και τα μέσα για αυτόν: αν θέλεις δούλους, τότε είσαι τρελός αν τους εκπαιδεύεις να γίνουν αφέντες.
  • Είναι ανάξιο για τις μεγάλες καρδιές να διαδίδουν την ταραχή που νιώθουν. Μπορεί επίσης να είναι μεγαλείο ψυχής το να μη φοβόμαστε μπροστά στο άκρως αναξιοπρεπές.
Βιβλιογραφία :
  • 1. Νίτσε Ποίηματα ,Μετάφραση Αλέξανδρος Σ Αλεξάνδρου ,Επιμέλεια Δημήτρης Χοροσκέλης , Έκδοση :Θεσσαλονική 2007.
  • 2.Αποσπάσμα απο το βιβλίο Χαρούμενη Γνώση,εκδόσεις Εξάντας [1996,ISBN : 9602562897 ]
Χρησιμοποιήθηκαν ώς εύρεση πηγών :
  • Φρ. Νίτσε φιλοσοφία,Εκδόσεις Λειψιά,μετάφραση Μινάς Ζωγράφου.
  • Αποφθέγματα απο το έργο του Νίτσε,Εκδοτική θεσσαλονίκης, [ISBN: 9789607318374]
  • Φρίντιχ Νίτσε Απαντα, Ο Αντίχριστος,Μετάφραση Ζήσης Σαρίκας
  • Ο Νίτσε για Αρχάριους ,Εκδόσεις Επιλογή 

"βασανίζομαι..."

 
Υπάρχουν πολλά συνθήματα στους τοίχους των μεγαλουπόλεων που τραβούν την προσοχή και προκαλούν εντύπωση. Αυτό το "βασανίζομαι..." όμως, που συναντά κανείς όλο και συχνότερα σε τοίχους στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη είναι συγκλονιστικό. Ίσως βέβαια, υποκρύπτει μια προσπάθεια εντυπωσιασμού ή έναν ευκολο συναισθηματισμό. Ίσως πάλι, είναι μια λέξη δίχως ουσιαστικό περιεχόμενο για όποιον τη γράφει.
Κάτι ωστόσο μου λέει ότι είναι μια σπαρακτική κραυγή αγωνίας, μια σιωπηρή διαμαρτυρία που εκφράζει έναν ολόκληρο κόσμο που βιώνει τη βάσανο της δύσκολης καθημερινότητας, εκφράζει τους ανθρώπους εκείνους που με αξιοπρέπεια υπομένουν μόνοι και αβοήθητοι τη σταδιακή φθορά των σωμάτων και των ψυχών τους μέσα σε πόλεις που συνθλίβουν τις ζωές τους. Ένα μουρμουρητό που σέρνεται ανάμεσά μας και μας υπενθυμίζει ότι όταν το ρυάκι γίνει χείμαρρος θα μας παρασύρει όλους, ακόμη και τους εφησυχασμένους...

Πλάτωνας: Η Ζωή & το Έργο του

Αριστοτέλης : η Ζωή και το Έργο του

Φθορά και εγκατάλειψη

Η πλήρης εγκατάλειψη στη φθορά και στην καταστροφή των ολυμπιακών εγκαταστάσεων που φιλοξένησαν τους "καλύτερους" και "λαμπρότερους" Ολυμπιακούς Αγώνες, του 2004 στην Αθήνα, φανερώνει τη γενικότερη αντίληψη που μας διακρίνει ακόμη και για τα πιο σοβαρά ζητήματα. Όσο διαρκούσε το πανηγύρι, φουσκώναμε σαν παγώνια από...εθνική υπερηφάνια, φορούσαμε μπλουζάκια με το σήμα και τα χρώματα της Ελλάδας και κυκλοφορούσαμε παντού με τον αέρα των κατοίκων μιας χώρας σε απόλυτη ευμάρεια και ευδαιμονία. Κάποιοι λίγοι, από τότε ακόμη, που τολμούσαμε να εκφράσουμε τις αντιρρήσεις μας για το...εγχείρημα των μεαγλοεργολάβων και να στηλιτεύσουμε την υποκριτική, ψέυτικη και χαζοχαρούμενη ευτυχία των νεοελλήνων, λοιδορούμασταν και θεωρούμασταν...κομπλεξικοί, μίζεροι και ανθέλληνες (!) Το πανηγύρι όμως τέλειωσε, τα παραμυθένια σκηνικά ενός σόου που ικανοποιούσε πρόσκαιρα την υπερτροφική απληστία και επιδειξιομανία μας αφέθηκαν να σαπίσουν και σιγά-σιγά ξεχάσαμε τις φιέστες και την εθνική υπερηφάνια που ξεχείλιζε, για να στραφούμε και πάλι στο μικρόκοσμο και στα προβλήματά μας. Ποιος άραγε θα ενδιαφερόταν για τα Ολυμπιακά Ακίνητα, τα γήπεδα και τις εγκαταστάσεις που θα έμεναν κληρονομιά στις νεότερες γενιές και θα έθεταν τις βάσεις για την ανάπτυξη του ελληνικού αθλητισμού ; Τί κι αν άλλες πόλεις που διοργάνωσαν Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως η Βαρκελώνη ή το Σίδνεϊ ανάπλασαν ένα μεγάλο μέρος των πολεοδομικών συγκροτημάτων τους ; Εδώ το πάρτι αφορούσε λίγους. Εμείς κληθήκαμε να πάρουμε μια γεύση μόνο κι έπειτα ξεχάσαμε τη χλιδή και τη φωταψία των ημερών εκείνων σαν να ήταν ένα σύντομο πυροτέχνημα. Ως μοιραίοι και συνάμα ανόητοι αυτόχειρες που είναι ανίκανοι να διακρίνουν τη σωτηρία τους, βαδίσαμε πάνω στην αστείρευτη αλαζονεία μας, αναζητώντας άλλα...πανηγύρια και άλλες χλιδάτες γιορτές να χορτάσουν έστω για λίγο την ακόρεστη ελαφρότητά μας...

Παρασκευή, 8 Αυγούστου 2014

Το "είναι" και το "φαίνεσθαι" της εποχής μας


 Αν κάτι χαρακτηρίζει ιδιαίτερα την εποχή μας είναι η ασταμάτητη, καθημερινή, κοπιώδης προσπάθεια να γίνουμε ή να φανούμε-έστω για λίγο- κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είμαστε. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τον αγώνα των έφηβων κοριτσιών να "μεγαλώσουν" πάνω σε ψηλά τακούνια, μέσα σε σφιχτά εφαρμοστά ρούχα και κάτω από μπογιές και χρώματα που επιδιώκουν να δείξουν ότι δεν είναι κορίτσια,αλλά γυναίκες ; Πώς να εξηγήσει κανείς τη συμπεριφορά των έφηβων αγοριών που χτενίζουν το μαλλί, ντύνονται και καπνίζουν σαν παρηκμασμένοι ροκ σταρ ή αφήνουν γένια λες και είναι...κοσμικοί ιερομόναχοι ; Και πώς να εξηγήσει κανείς τη μανία των μεγαλύτερων να φανούν νεότεροι, τρέχοντας στα γυμναστήρια, κάνοντας μπότοξ, φορώντας ρούχα που "έκλεψαν" από τα...παιδιά τους και το μόνο που δεν κάνουν είναι να έχουν στο στόμα τους ένα γλειφιτζούρι ; Ζούμε στην εποχή της υποκρισίας και του ψεύτικου εντυπωσιασμού. Οι έφηβοι βιάζονται να μεγαλώσουν και οι "μεγάλοι" πασχίζουν να επιστρέψουν στα...τριάντα. Μια ολόκληρη κοινωνία βουτηγμένη στη ματαιοδοξία, θύμα της επιδιωκόμενης εικόνας της και της μοδάτης βιτρίνας, παγιδευμένη στη ρηχή προσπάθεια του πρόσκαιρου τελικά εντυπωσιασμού.Μια ολόκληρη γενιά εφήβων που δε χαίρεται την ηλικία της και μια ολόκληρη γενιά σαρανταφεύγα που νομίζει ότι συναρπάζει με την ακριβοπληρωμένη νεανική (;) εικόνα της και προκαλεί ρίγη θαυμασμού στον περίγυρο. Ένας βασανιστικός αγώνας να γίνουμε αποδεκτοί και να προκαλέσουμε επιφωνήματα θαυμασμού για τη εξωτερική μας εμφάνιση και όχι για την οξύνοια και τις ηθικές αρχές μας.

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Οι ώρες εργασίας ενός δασκάλου απλά δεν αθροίζονται!



Λοιπόν, ξέρω ότι πάει καιρός από τότε που ήσουν στο σχολείο, γι’αυτό θα ξεκινήσουμε από τα βασικά, Michael. Λίγα Μαθηματικά. Δε θα είναι τόσο δύσκολο, όσο δίνεις προσοχή. Michael; Κοίταξέ με, σε παρακαλώ. Θυμάσαι πόσο σημαντικό είναι να μην αποσπάται η προσοχή σου από τους φίλους σου; Ναι το ξέρω ότι έχετε το ίδιο όνομα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να συμπεριφέρεστε το ίδιο, έτσι δεν είναι;
 
Τώρα, συγκεντρώσου.
Ένας δάσκαλος είναι υπεύθυνος για 25-30 μαθητές. Αν ξοδεύει 2’ τσεκάροντας την εργασία κάθε μαθητή κάθε μέρα – ξέρω, δεν είναι αρκετά τα 2’, Michael, ειδικά όταν τα παιδιά έχουν εργασία για το σπίτι για 7 μαθήματα την ημέρα, ας πούμε λοιπόν 5’ – Πόσες ώρες ξοδεύει στο διόρθωμα κάθε μέρα;

2 με 2,5 ώρες. Τηνεβδομάδα; 10 ώρες; Σωστά. Και πρόσθεσε και 24 διδακτικές ώρες, μας κάνει σύνολο 34 ώρες.  
Όχι, δεν τελειώσαμε ακόμα. Κάθε μάθημα χρειάζεται να είναι γεμάτο με συναρπαστικές δραστηριότητες, γεγονότα και ιδέες διδασκαλίας. Ναι, ξέρω ότι δεν τα θεωρείτε αυτά σημαντικά και ναι, ξεκάθαρα νομίζετε ότι ξέρετε καλύτερα από μένα. Στην πραγματικότητα, είναι αυτό ακριβώς που με δυσκολεύει στο να κάνω τη δουλειά μου.
Τέλος πάντων. Ο δάσκαλος χρειάζεται τουλάχιστον 5’ για να σχεδιάσει κάθε 45λεπτο μάθημα. Ναι, Michael, θα το διαφοροποιήσει για κάθε επίπεδο ικανότητας και αναγκών. Καιαναζητάπηγές. Καιετοιμάζειδιαγωνίσματα. Και αναθέτει εργασίες. Και φροντίζει συνεχώς για ευρύτερη ανάγνωση, μολονότι η διδακτέα ύλη και τα κείμενα αλλάζουν κάθε χρόνο. Λοιπόν, Michael, όταν μεγαλώσεις, θα καταλάβεις πόσο σημαντικό είναι για ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης να ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε. Επομένως, 10’ προετοιμασίαγιακάθε 45 λεπτάδιδασκαλίας. (Έχεις δίκιο, αγαπητέ, δεν είναι αρκετή ώρα. Μην ανησυχείς, θα σου το εξηγήσω στο αυριανό μάθημα «Οι διακοπές των δασκάλων») Άρα είναι περίπου 1 ώρα την ημέρα και 5 την εβδομάδα. Πρόσθεσέ τες στις 34 τώρα. 39 ώρες; Ωραία.
Τώρα, ώρα για νοερή αριθμητική. Έτοιμος; Θαστρογγυλοποιήσωταπαρακάτωγιανατοκάνωπιοεύκολο. Πρόσθεσε 2 ώρες για σεμινάρια, 1,5 ώρα για συγκέντρωση συλλόγων, 4 ώρες για δουλειά γραφείου (πολύ έξυπνο εκ μέρους σου, Michael, αλλά θα προτιμούσαμε να ξοδεύουμε τον χρόνο αυτό στην προετοιμασία της διδασκαλίας) 1 ώρα για συναντήσεις γονέων. Επίσης ώρες για οργανώσεις διαγωνισμών, εκπονήσεις σχεδίων εργασίας, διοργανώσεις εορταστικών εκδηλώσεων και σχεδιασμό εκπαιδευτικών ταξιδιών. 
Τι έχουμε, λοιπόν, Michael; Τουλάχιστον 50 ώρες; Περιλαμβάνονται σε αυτές διαλείμματα για να φάμε ή να πάμε τουαλέτα; Όχι; Λοιπόν, μην ανησυχείς γι’αυτό, έχουμε έτσι κι αλλιώς πιο σημαντικά πράγματα να κάνουμε.
Τι; Οι μαθητές; Αυτοί πάντα έχουν προτεραιότητα σε σχέση με όλα τα άλλα, αγαπητέ. Από πού να αρχίσω; Δύο απόντες, τρεις αργοπορημένοι και τέσσερις χαμένες ενότητες να κυνηγήσεις. Και η επιπλέον βοήθεια στον Adam… και ο μικρός διάλογος με τον φίλο σου τον Michaelσχετικά με το bullyingκαι μετά συνέβη εκείνο το τρομερό περιστατικό με την πυξίδα. Και όλα αυτά μόνο στο μάθημα της Δευτέρας- δε θα σε κουράσω με τα υπόλοιπα 20 μαθήματα.
Οι δάσκαλοι δουλεύουν πάνω από 50 ώρες την εβδομάδα. Η δουλειά τους δε σταματά όταν τελειώνει η σχολική μέρα και δεν τελειώνει όταν αρχίζουν οι διακοπές. Γιατί λοιπόν εμμένετε να διαιωνίζετε τον μύθο για τον τεμπέλη δάσκαλο; Μην το κάνετε. Δε μας αξίζει.

Πηγή : http://www.ekpaideytikos.gr/

Σάββατο, 2 Αυγούστου 2014

Το χυδαίο πορνό του πλουσιόβλαχου με τη σαμπάνια στην παραλία


Χυδαίο πορνό δεν είναι αυτό με τα παρτουζώματα και τα ξεκωλίκια. Αυτό έχει πλάκα, κάβλα και σε χαλαρώνει. Χυδαίο πορνό είναι να βλέπεις κροίσους κωλόπαιδα να εκτοξεύουν για επίδειξη στη Μύκονο, πανάκριβες σαμπάνιες που είναι φτιαγμένες για γκουρμέ απόλαυση κι όχι για να βρέξεις σαν πλουσιόβλαχος, κωλαράκια wanna be βιζιτούδων, που δεν έχουν καν την αξιοπρέπεια να παραδεχτούν ότι είναι πουτάνες, αλλά δηλώνουν κοσμικές. Και να ζηλεύεις σαν θεατής που δεν είσαι εκεί. Kριτικάροντας ταυτόχρονα την Τζούλια Αλεξανδράτου που αν μη τι άλλο το μπουκάλι της σαμπάνιας το αξιοποίησε δημιουργικά και έδωσε χαρά σε όλους μας.
Yπάρχει μια αριστουργηματική σκηνή στο βιβλίο «Αμερικάνικη Ψύχωση» του Μπρετ Ίστον Έλις. Mε τον ήρωα, έναν σούπερ γιάπι της κοινωνίας των εκλεκτών και ταυτόχρονα ψυχοπαθή δολοφόνο, να βγάζει κοροϊδευτικά εκατοδόλαρα και  να τα κουνάει επιδεικτικά μπροστά στους ζητιάνους. Εκείνοι να χαίρονται ότι πρόκειται να τους τα δώσει κι αυτός σαρκαστικά να τους κλωτσάει βάζοντάς τα ξανά στην τσέπη του.
Δεν έχω πρόβλημα με τους πλούσιους. Αν και λογικά θα έπρεπε γιατί μαθηματικά, στην πλειοψηφία τους, ο πλούτος τους έχει δημιουργηθεί πάνω στην εκμετάλλευση του εργάτη, την κομπίνα και τη διαφθορά. Το θέμα είναι ταξικό κι εκεί πάνω δεν σηκώνει κουβέντα. Έχω όμως πρόβλημα με την χυδαία επίδειξη της ανωτερότητας τους, μέσα από την επίδειξη του χρήματος.
Θυμάμαι κάτι εστιατόρια στη Ρουμανία που σπούδαζα, όπου το να ακουμπήσεις στο τραπέζι ένα πακέτο Marlboro ήταν «σήμα» του ότι "τα έχεις", κι όλες οι πουτάνες στην πέφτανε στη στιγμή. Αυτό που γίνεται τώρα με τα πανάκριβα smart phones, επιδεικτικά αφημένα στο τραπέζι ή στο μπαρ, για να πάρουν πρέφα όλοι ότι το έχεις το χρήμα.
Θυμάμαι επίσης κάτι άλλο για το οποίο έχω πολλές φορές τσακωθεί με τη μητέρα μου. Την άρνηση της να αφήσει πουρμπουάρ. Όχι από τσιγκουνιά ή έλλειψη καλών τρόπων. Αλλά γιατί το θεωρεί πράξη απαξίωσης του σερβιτόρου. Ναι, ξέρω πως οι σερβιτόροι περιμένουν σαν τρελοί το πουρμπουάρ. Όμως κατά πόσο απέχει η ευγένεια από τη ζητιανιά; Τη στιγμή που αυτά τα έξτρα λεφτά θα έπρεπε να τους τα δίνει ο εργοδότης τους, που τους ξεπατώνει ανασφάλιστους;
Για να πάει κι αυτός σε κάποιο νησί και να αρχίζει να ραίνει με ακριβές σαμπάνιες φτηνά κωλαράκια. Για να αισθανθεί την δύναμη και την εξουσία της λιπαρής του ύπαρξης, που δεν έχει καμία άλλη ποιότητα για να αισθανθεί υπερηφάνεια.
Πολλά χρόνια πριν, τρώγαμε με τη Μαλβίνα μεζέδες σε μια μοδάτη ελληνική ταβέρνα. Ενθουσιασμένος ο ιδιοκτήτης από την παρουσία μίας celebrity στο μαγαζί του, άρχισε μετά τα ντολμαδάκια και τα τζατζίκια να μας κερνάει τη μία σαμπάνια Moet μετά την άλλη. Η Μαλβίνα πήγε να πάθει εγκεφαλικό από τη βλαχιά. «Καμιά ρετσίνα δεν παίζει εδώ μέσα;» του λέει κι ο άλλος συγκοπή γιατί μάλλον κατάλαβε το υπονοούμενο.
Η κρίση μας έλεγαν, θα μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι μας μεταμόρφωσε σε τουμπανιασμένα αμάξια. Αυτά τα φλασάτα σαν πάρτι μπουρδέλου που οδηγούν κάγκουρες με μια γκόμενα δίπλα και τσιτάρουν τα σκυλάδικα από τα πειραγμένα ηχεία της κούρσας, για να μην υπάρξει άνθρωπος που να μην προσέξει την παρουσία τους. Μόνο που φίλε μου, ο μόνος άνθρωπος που ψοφάει για να προσέξουν την παρουσία του, είναι αυτός που δεν την έχει και δεν έχει καν την υποδομή για να την υποστηρίξει. Και βαφτίζει τη γελοιότητα σε ανέμελο life style.
Οι  κοσμικές εξτραβαγκάντζες στα πάρτι της Μυκόνου που έγιναν πρόσφατα με ενοχλούν μεν αλλά πολύ λιγότερο από την δημόσια επίδειξη του τσομπάνη. Ναι σίγουρα κι αυτές προκλητικές είναι σε εποχές κρίσης αλλά στην τελική ήταν μια λανθασμένη στη σύλληψη και την εκτέλεση της μπίζνα. Που κατέληξε καταστροφική όταν οι πρωταγωνιστές τους πήγαν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.  Αν κάποιοι ηλίθιοι δεχτηκαν να υποστηρίξουν τη μπίζνα αρπαχτή προκειμένου να δούνε τα πρόσωπά τους στα κανάλια, πρώτο τραπέζι πίστα, πρόβλημά τους και μαλακία τους. Του Αντώνη Ρέμου ακόμα μεγαλύτερη όταν κουβαλάει από το γηροκομείο τον Χούλιο Ιγκλέσιας με 1000 ευρώ το τραπέζι, η γερόντισα επειδή έχει ξεχάσει να πάρει τα χάπια της, φωνάζει στον κόσμο "σκάστε" (λες και νόμιζε ότι τον κάλεσαν στην Επίδαυρο). Κι ο Αντωνάκης να κάνει χιουμοράκι σαν προτηγανισμένη πατάτα, για τις σαμπάνιες και τα καραγκιοζιλίκια που έκανε πέρσι στο Nammos.
Εκεί που γίνεται δικό μου πρόβλημα όμως, είναι όταν οι ίδιοι ή τα κακομαθημένα παιδιά τους, έρχονται δίπλα μου στην παραλία, τουλάχιστον σε αυτή που παράνομα δεν έχουν μετατρέψει σε ιδιωτική με ξαπλώστρες των 300 ευρώ, μεθυσμένοι με αυτή τη μέθη όχι της χαράς, αλλά ενός ευνουχισμένου Διονύσου που αποφάσισε ότι η ευφροσύνη που προκαλεί το κρασί, συγκρίνεται με την αγορά ενός Prada ή ενός Gucci. Mε κοιτάζουν υποτιμητικά επειδή φοράω μαγιό από το Zara, χαζογελάνε με την «φτήνια» του look μου, κι όση ώρα εγώ μετράω τα ψιλά στην τσέπη μου αν μου φτάνουν για φραπέ, εκτοξεύουν πανάκριβες σαμπάνιες για να δείξουν ότι μπορούν.
Κι ο serial killer φίλε μου γι αυτό δολοφονεί. Για την ηδονή του να αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει, να απολαμβάνει τον πόνο του άλλου και κανείς να μην τον πιάνει. Το life style από μόνο του, δεν είναι μια καταραμένη έννοια όπως πολλοί, άλλου τύπου κομπλεξικοί θέλησαν να μας «διδάξουν». To life style του μπουχέσα με το μοδάτο μαγιό, που πετάει σαμπάνιες σε γκόμενες επειδή αλλιώς καμία δεν θα του καθόταν να τη πηδήξει, είναι serial killing. Kαι απειλή βιασμού μαζί. Γιατί αυτός είναι ο τρόπος σου να μου δείξεις πόσο εύκολο σου είναι να με πηδήξεις όποτε θες. Με την προστασία των μπάτσων, των δικαστών, των πολιτικών και δεν ξέρω τι άλλο, που γνωρίζει κι ενίοτε εκβιάζει ο μεγαλοεπιχειρηματίας μπαμπάς σου. Με την υποστήριξη της Ελλάδας, που ζει σαν ντρογκαρισμένη πουτάνα, το δικό της μύθο. Φορώντας σκισμένο καλσόν και παραπατώντας πάνω σε φθαρμένες γόβες με σπασμένα τακούνια.

Αρθρογράφος: Τάσος Θεοδωρόπουλος

Πηγή :  http://provocateur.gr

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Το παράδειγμα της Αργεντινής



 Η φαιδρή προσπάθεια να παρουσιαστεί η Αργεντινή ως το κακό παράδειγμα χρεοκοπίας για την Ελλάδα έπεσε στο κενό. Οι κάτοικοι της λατινικής χώρας όχι μόνο επιβράβευσαν την αντίσταση της κυβέρνησής τους στους ξένους δανειστές, αλλά και πανηγύρισαν στους δρόμους την περήφανη στάση της χώρας τους. Όσοι περίμεναν να ξαναδούν τις σκηνές λεηλασιών από την πτώχευση του 2001 γελοιοποιήθηκαν. Οι συγκρίσεις με την Ελλάδα ήταν τουλάχιστον ατυχείς. Το ΑΕΠ της Αργεντινής, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, μετά την εκδίωξη του ΔΝΤ, μετά τη χρεοκοπία, τα τελευταία δέκα χρόνια, σχεδόν τετραπλασιάστηκε. Στο 174,1% του ΑΕΠ είναι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, κοντά στο 58% της Αργεντινής. Στο 7% είναι η ανεργία στην Αργεντινή στο 26,8% η ανεργία στην Ελλάδα. Η Αργεντινή είναι μια πλούσια χώρα που μπορεί να στηριχτεί στα πόδια της χάρη στη βιομηχανία, την κτηνοτροφία και τους αχανείς σιτοβολώνες της.Η Ελλάδα ωστόσο, ως μέλος της ΕΕ θα μπορούσε να επιδείξει μια ανάλογη στάση, όχι γιατί είναι πλούσια χώρα με δυνατή οικονομία, αλλά γιατί ως μέλος της ΕΕ , οι δανειστές της θα την αντιμετώπιζαν ηπιότερα, εφόσον θα γνώριζαν καλά ότι ενδεχόμενη άρνηση της αποπληρωμής των χρεών από μέρους της Ελλάδας θα σήμαινε κατάρρευση των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών τραπεζών, τις οποίες θα έπρεπε να στηρίζξουν με τρισεκατομμύρια ευρώ οι χώρες τους και κατ' επέκταση διάλυση της ευρωζώνης. Ποιος αλήθεια θα τολμούσε στην Ελλάδα μια τέτοια διαγραφή ή διευθέτηση χρεόυς ; Ο καθένας απαντάει αναλόγως με την πολτική του τοποθέτηση. Τουλάχιστον, ας αφήσουμε κατά μέρος την Αργεντινή, που δε θα έπρεπε από ντροπή ούτε καν να την αναφέρουμε ! Η άποψη ότι θα "γίνουμε Αργεντινή" και αυτό είναι...κακό, είναι για γέλια...

Πρώτα απαξίωση, μετά ξεπούλημα ή κλείσιμο

 
Το κόλπο είναι απλό : απαξιώνουμε την ΕΡΤ και την κλείνουμε. Πιάνουμε εναν γιατρό για φακελάκι και διώχνουμε μερικές χιλιάδες γιατρούς απο το ΕΣΥ. Απαξιώνουμε τη ΔΕΗ και την πουλάμε σε ιδιώτες .Πιανουμε κάποιους που έκλεβαν γάζες απο τα νοσοκομεία και τα κλείνουμε. Αφήνουμε δημόσιες εκτάσεις γης (πάρκα,παραλίες,δάση) να μαραζώσουν και τα ξεπουλάμε σε ιδιώτες. Διασπειρουμε ψεύδη για την τεμπελιά δασκάλων και καθηγητών και συγχωνεύουμε ή κλεινουμε χιλιάδες σχολεία. Υποχρηματοδοτούμε ή απαξιώνουμε τα Πανεπιστήμια, για να τα κλείσουμε ή για να τα αντικαταστήσουμε από ιδιωτικά.Ενοχοποιούμε εναν ολόκληρο λαό για τη δήθεν ευημερία του και τον στέλνουμε στην ανεργία ή του δίνουμε μισθούς πείνας. Και η...ζωή συνεχίζεται...